Οι φυλές των μουσικών - Ο ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ



Πως ακριβώς ξεκινά ο έρωτας ενός επίδοξου καλλιτέχνη με ένα μουσικό όργανο; Η επιλογή γίνεται με αποκλειστικά μουσικά κριτήρια ή συνυπολογίζεται η κουλτούρα που το συνοδεύει; Κι αν αυτή όντως υπάρχει δημιουργήθηκε από ηθικοπλαστικές χορδές, χαλκοσωλήνες και δέρματα; Τα διαφορετικά όργανα διαμορφώνουν διαφορετικούς χαρακτήρες ή μήπως διαφορετικοί χαρακτήρες επιλέγουν διαφορετικό μουσικό όργανο;

Ας δούμε μερικές δημοφιλείς ράτσες μουσικών και τα χαρακτηριστικά τους, ώστε κάποιες από τις παραπάνω ερωτήσεις να μπορέσουν να απαντηθούν. Όλη η σειρά, δεν υπεραμύνεται της σοβαρότητάς της. Το αντίθετο... Ωστόσο, κάποιοι γνώστες, θα συμφωνήσουν πως κρύβονται αλήθειες μέσα στα όσα αναφερθούν με ανάλαφρο ύφος σε αυτή την ανάρτηση και όσες τη συμπληρώσουν...

Κι ας ξεκινήσουμε με αυτόν που παίζει αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία...

Ο ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ

Η αλήθεια είναι πως η φράση "γαλλικακαιπιάνο" (έτσι, χωρίς κενά) δεν προέκυψε χωρίς λόγο. Η κοινωνία θεωρεί αξιοσέβαστο τον πιανίστα. Έτσι, έχουμε λόγους να πιστεύουμε πως αρκετοί ξεκίνησαν πιάνο επειδή θέλησαν μεν να μάθουν μουσική, αλλά "καθώς πρέπει" μουσική. Ο πιανίστας θεωρεί τους υπόλοιπους μουσικούς υποδεέστερους, κυρίως στη θεωρία. Μάλλον είναι όντως.

Κάτι σίγουρο είναι πως για να γίνεις πιανίστας πρέπει να αγαπάς τις προκλήσεις. Το πιάνο δεν είναι ούτε εκ πρώτης όψεως ούτε στην πραγματικότητα εύκολο όργανο. Απαιτεί μια ιδιαίτερη ανεξαρτησία και ανάπτυξη δεξιοτεχνίας στα χέρια. Χέρια που συχνά παθαίνουν τενοντίτιδες, γιατί τα πλήκτρα είναι βαριά και οι πιανίστες δεν φροντίζουν να τα προθερμάνουν κάνοντας βαρετές ασκήσεις πριν παίξουν. Ούτε οι υπόλοιποι μουσικοί συνηθίζουν να το κάνουν, αλλά ο πιανίστας κινδυνεύει από τενοντίτιδες τόσο που μόνο με τον κίνδυνο που διατρέχει ο μπασίστας μπορεί να συγκριθεί. Α! Και με τον κιθαρίστα που κρεμάει την κιθάρα χαμηλά στα γόνατα...

Οι υπόλοιποι μουσικοί σέβονται τον πιανίστα. Όμως θεωρούν πως αναλώνεται στο να αναπαράγει παρά στο να δημιουργεί. Όντως συνθέτει δύσκολα. Τον φρενάρουν αντί να τον βοηθούν οι κανόνες και οι περιορισμοί της θεωρίας της κλασικής μουσικής. Του έχουν γίνει βίωμα και τους ακολουθεί τυφλά. Όμως οι καλλιτέχνες είναι από τη φύση τους εξωστρεφείς. Έτσι, ο πιανίστας προτιμά να μη συνθέσει παρά να εργαστεί πάνω σε κάτι που σχεδόν σίγουρα δε θα ακούσει κανείς. Αν μόνο ένα μέλος μιας μπάντας παίζει έχοντας μπροστά του παρτιτούρες, αυτός θα είναι ο πιανίστας. Ο κλασικός πιανίστας, μοιάζει σε κάποιους πως παίζει καλύτερα αν κλείσει τα μάτια, κάνει αηδιαστικούς μορφασμούς και τινάζεται σα σπαστικός. Σπάνια είναι αλήθεια...

Στην περίπτωση του πιανίστα λοιπόν, μπορούμε να απαντήσουμε πως δεν είναι το πιάνο που κάνει τους πιανίστες. Δε γίνεσαι πιανίστας. Είσαι ήδη πριν ξεκινήσεις να παίζεις. Εκτός αν έμαθες με το ζόρι πιεζόμενος από τους γονείς σου. Αλλά τότε σίγουρα ή παράτησες τη μουσική ή δεν παίζεις πια πιάνο...

Τι λέει ο κόσμος για τον πιανίστα;
- Παίζω πιάνο.
- Πω πω, πολύ δύσκολο είναι. Αυτές οι πατιτούρες (παρτιτούρες) μου φαίνονται βουνό. Ξέρεις και Γαλλικά;

Τι λένε οι άλλοι μουσικοί για τους πιανίστες;
- Πόσοι πιανίστες χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
- Ένας. Αρκεί να έχει παρτιτούρα.

Σχετικοί σύνδεσμοι:

0 σχόλια:

Copyright © 2013 Το Φτυάρι