Οι φυλές των μουσικών - Ο ΝΤΡΑΜΕΡ



Οι υπόλοιποι μουσικοί θεωρούν πως ο ντράμερ είναι ο καλύτερος φίλος τού... μουσικού. Όχι πάντα. Μόνο όταν παίζουν μουσική. Γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση είναι ο σπαστικός της παρέας. Ειδικά όταν είναι σε περίοδο μελέτης, δε μένει ποτέ ακίνητος. Χτυπάει ρυθμικά το τραπεζάκι στην καφετέρια, τα πόδια του, τους υπόλοιπους. Σπάνια χτυπάει κουδούνι. Συνήθως παίζει ένα δεκαεπτάηχο ή ένα δεκαεννιάχο και καταλαβαίνεις αμέσως πως είναι αυτός, γιατί κάποιος παίζει ρυθμικά κάτι που δεν έχεις ξανακούσει ποτέ και φαίνεται αφύσικο. Έχει φάει τη ζωή του στο να μάθει περίεργους συνδυασμούς χτυπημάτων. Όταν μελετάει τέτοιες περιπτώσεις, αν δε σου πει τι ακριβώς παίζει, νομίζεις πως παίζει βλακείες.

"Κοίτα! Τώρα θα βάλω 4 στο αριστερό χέρι, 5 στο δεξί, 3,5 στο αριστερό πόδι και 7,25 στο δεξί"

Στη σύνθεση των τραγουδιών αλλάζει συνέχεια τις σειρές στις μπότες και τα ταμπούρα σπάζοντας τα νεύρα του μπασίστα που με τη σειρά του πρέπει να ακολουθήσει. Ακόμη κι αν παίζει σε ροκ σχήμα που ξέρει και γουστάρει να παίζει μόνο 4/4, προτείνει συνεχώς περίεργα μέτρα.

"Ας παίξουμε ένα 10/16α, άκου... ή ένα 25,5/32α"

Στα live κάνει ζογκλερικά με τις μπαγκέτες ή τις σπάει στα στεφάνια και τα πιατίνια για να τραβήξει την προσοχή επειδή δε φαίνεται πίσω από τα πανάκριβα πιατίνια που πούλησε τη μηχανή για να τα αγοράσει. Όταν το συγκρότημα ανεβαίνει στη σκηνή, όλοι είναι έτοιμοι σε μερικά δευτερόλεπτα, εκτός από τον ντράμερ. Πάει λίγο πιο μπροστά το ταμπούρο. Το δοκιμάζει. Το ξαναφέρνει εκεί που ήταν. Το ξαναδοκιμάζει. Το στρίβει μία μοίρα. Το ξαναδοκιμάζει. Μετά από 15 λεπτά αφού ο κόσμος φωνάζει λέει πως είναι έτοιμος. Στο τέλος του πρώτου τραγουδιού ζητάει λίγο χρόνο. Στρίβει μια μοίρα ανάποδα το ταμπούρο, φέρνει τα πάντα εκεί που ήταν πριν τα πιάσει στα χέρια του και βγάζει όλο το live έτσι.

Γενικά όταν παίζει ψιθυρίζει τοπικιστικές ή χορταστικές λέξεις σαν τον τρελό που μιλάει στους φανταστικούς του φίλους:
τρι-κα-λα για το τρίηχο
τυ-ρο-πι-τα για το τετράηχο
σπα-να-κο-πι-τα για το πεντάηχο
λου-κα-νι-κο-πι-τα για το εξάηχο
ζα-μπο-νο-τυ-ρο-πι-τα για το επτάηχο κτλ

Μέτρησες αν ισχύει;

Αν ένας μουσικός δε συναναστραφεί ποτέ με προχωρημένο ντράμερ ή άλλες ακραίες περιπτώσεις, όπως ο μουρλούτσικος ο Σοπέν, δε μαθαίνει ποτέ πως υπάρχουν πεντάηχα, επτάηχα, εντεκάηχα κτλ αφού το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανείς στη μουσική είναι πως το χρόνο τον χωρίζεις σε δύο, τρία, τα πολλαπλάσια και υποπολλαπλάσιά τους.

Δεν είναι σίγουρο για ποιο λόγο κάποιος θέλει να μάθει ντραμς. Είναι λίγο ακατανόητο. Η ντραμς είναι κάτι που κάνει φασαρία και όταν μελετάς θα φωνάζουν γονείς, αδέλφια και γείτονες. Δε μπορείς να τα πάρεις μαζί σου γιατί δε χωράνε πουθενά. Επομένως αν μη τι άλλο, όλοι οι ντράμερ είναι άνθρωποι που αν θελήσουν μπορούν να ξεπεράσουν πολλά εμπόδια... 

Τι λέει ο κόσμος για τον ντράμερ;
- Παίζω ντραμς.
- Ωχ! Και τι λένε οι γείτονες;

Τι λένε οι άλλοι μουσικοί για τον ντράμερ;
- Πόσοι ντράμερ χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
- Ένας. Αν όμως υπάρχουν άλλοι ντράμερ στο χώρο θα παρατηρήσουν: "Ο Portnoy θα το έκανε καλύτερα".

0 σχόλια:

Copyright © 2013 Το Φτυάρι