Όταν εκείνος ανοίγει κουβέντα για το στρατό

Ένας απλός Αναπτήρας που σπινθηρίζει αδιακρίτως ανάβοντας φωτίτσες, σκέφτηκε έναν φρεσκοαπολυμένο να ανοίγει κουβέντα για τον στρατό και έσβησε ήδη. Κούραση.

Η θητεία στο ελληνικό στρατό κάθε άλλο παρά έχει σχέση με τη φωτογραφία. Βαράς προσοχές, περπατάς σα μαριονέτα, κάνεις κακής ποιότητας γυμναστική κάθε ξημέρωμα, τεντώνεις κουβέρτες, γυαλίζεις άρβυλα, ξελαρυγγιάζεσαι φωνάζοντας το όνομά σου στον ανώτερο και άλλα τέτοια ανούσια, αλλιώς τιμωρείσαι. Ενώ θα μπορούσες να μαθαίνεις να πολεμάς. Στον ελληνικό στρατό, το μόνο που δε μαθαίνεις, είναι πόλεμο.

Υπάρχει ωστόσο ένα ποσοστό όσων υπηρέτησαν που ισχυρίζεται πως πέρασε ωραία. Και το πιστεύει. Αυτοί, εκτός από βαρετοί, είναι κι εκνευριστικοί. Μιλάνε για τη θητεία τους με νοσταλγικό ύφος λες και βρέθηκαν για πολλούς μήνες σε μια ωραία κατασκήνωση όπου γούσταραν να χάνουν τον χρόνο τους, χωρίς να πληρώνονται, στα όσα ανούσια περιγράφονται ή υπονοούνται στην προηγούμενη παράγραφο. Πρόκειται για υποκείμενα ψυχιατρικής μελέτης.

Μέσα σε μια αντροπαρέα, η κουβέντα για τη θητεία, μοιάζει με εκείνες πεντάχρονων που πρωτοπήγαν νηπιαγωγείο:
- Εγώ μπορώ να κάνω αυτό με τα δάκτυλα.
- Κι εγώ μπορώ. Να! Κοίτα.
- Ναι αλλά εγώ κάνω και ανάποδη τούμπα.
- Μμμ σιγά. Κι εγώ κάνω.
Ε κάπως έτσι είναι και οι κουβέντες για το στρατό. Αλλά με λιγότερο ενδιαφέρον.

Τέλος, μέσα σε μια μεικτή παρέα, οι αναμνήσεις ενός άντρα γύρω από τη θητεία του, είναι για τις γυναίκες τόσο βαρετές όσο είναι για τους άντρες οι αναμνήσεις της γυναίκας από την τελευταία επίσκεψή της στο κομμωτήριο, το νυχάδικο ή το καλλυντικάδικο. Τι δεν το ήξερες; Κόψ' το. Δε θα εντυπωσιάσεις καμία.

0 σχόλια:

Copyright © 2013 Το Φτυάρι