Όταν ερασιτέχνης μουσικός παρουσιάζει τη δουλειά του σε έναν φίλο

Ή αλλιώς το γιατί δεν πρέπει ο μουσικός να παρουσιάζει τη δουλειά του στους δικούς του. Οι Έλληνες στην πατρίδα τους δεν παίζει να βρουν στήριξη. Βασικά δεν παίζει καν να παρουσιάσουν τις ιδέες τους. Εκτός αν το κάνουν πρώτα οι τηλεοράσεις. Τότε όλοι αναφωνούν: Πάντα πίστευα σε σένα!

- Άκου αυτό.
Ταυτόχρονα με την εισαγωγή, ακούγονται σάλτσες από τον επίδοξο ροκ σταρ για το πόσο καλύτερη θα ήθελε να είναι η παραγωγή.
- Άντε ρε. Ωραίο. Σου έχω πει ότι έχω κι άλλον έναν φίλο που φτιάχνει μουσική; Πρέπει να τον γνωρίσεις, γαμώ τα παιδιά.
- Άκου και το ρεφρέν.
- Μου θυμίζει εκείνο το τραγούδι που ακούγαμε στις διακοπές.
Καμία σχέση στο μεταξύ. Έχουν περάσει μόλις 45 με 60 δευτερόλεπτα. Και έχει ακούσει τα 5. Δίνει τόση σημασία όση και ένας 50άχρονος που ακούει για χιλιοστή φορά το I Wanna Be Your Dog. Και συνεχίζει...
- Τι λες να κάνει η ομάδα την Κυριακή;
- Ξέρεις, κλείσαμε και με μια μεγάλη εταιρεία. Θα κυκλοφορήσει το άλμπουμ τον άλλο μήνα.
- Μπράβο ρε. Λες να κερδίσουμε την Κυριακή;

Ένα μεγάλο ευχαριστώ εκ μέρους όλων των δημιουργών προς φίλους και γνωστούς για τη σημασία που δίνουν στην προσπάθειά τους να επικοινωνήσουν τα εσώψυχά τους. Δεν πειράζει. Ας συζητήσουμε για το κατά πόσο υποβιβαστήκαμε εξ αιτίας της παράγκας...

0 σχόλια:

Copyright © 2013 Το Φτυάρι