Εν λευκώ



Είναι άξιο απορίας το πως κάποια τραγούδια βρίσκουν τον δρόμο τους στα ηχεία των ρακομελάδικων και στα στόματα χιλιάδων επί χιλιάδων "κουλτουριάρηδων" και "ψαγμένων" ανθρώπων. Ένα από αυτά τα τραγούδια είναι και το Εν λευκώ της Νατάσας Μποφίλιου, που, για πολλούς, είναι ένα κομμάτι με νόημα, πάθος, ένταση και αλήθειες. Ετοιμαστείτε να γειωθείτε. Δεν είναι. Συνθετικά είναι Ο.Κ, η ενορχήστρωση παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον, αλλά γρήγορα γίνεται προβλέψιμη ερμηνευτηκά, δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να μας εκπλήσσει, και στιχουργικά προσβάλει. Δεν αναφέρομαι στις προθέσεις των δημιουργών. Επαγγελματίες είναι. Κάπως πρέπει να ζήσουν και αυτοί. Αναφέρομαι στους χιλιάδες επί χιλιάδες που όταν λες ότι το κομμάτι δεν είναι και κάτι σπουδαίο, σε κοιτούν λες κι έβρισες τον παντοδύναμο Θεό τους.

Θα δείτε τι θα πάθετε ρε. Είναι να μην πέσει κάτι στην υπόληψη του Φτυαριού.

Θα κάνω μία απλή ανάλυση των στίχων. Δεν το παίζω ειδικός. Δεν είμαι. Η οπτική θα είναι όσο πιο αντικειμενική γίνεται και θα μπει στο παιχνίδι η κοινή λογική.

Let's Go!

Πρώτο Κουπλέ:
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"
τώρα δε θα `χα τη φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα `ταν άσπρη η τρέλα

Αν είχε σώμα θα `ταν πάλι ψέμα          

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να `χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...


Μπορείς άνετα να καθορίσεις την ηλικία αυτού που ταυτίζεται με το κομμάτι από τους πρώτους στίχους. Πάνω από 35. Τουλάχιστον. Και αν δεν είναι, τόσο νιώθει. Επίσης, μπορείς πολύ εύκολα να διαγνώσεις ήπια μορφή κατάθλιψης. "Βράδια", "Γκρίζο", "Βουβή ζωή μου", .Μία γενική αίσθηση ανικανοποίητων "θέλω". Συμπεραίνω το εξής: μιλάμε για έναν άνθρωπο που, ενώ πίστευε ότι είχε την ικανότητα, δεν μπόρεσε να καταφέρει αυτά που θεωρούσε ότι του αξίζουν, διότι κάποιοι δεν του ανταπέδωσαν συναισθήματα...

Ρεφρέν:

Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ...


Εδώ ο στιχουργός μας μιλάει για μία ζωή λευκή, χωρίς λεκέδες από άλλα χρώματα να την κάνουν πιο ενδιαφέρουσα. Ωστόσο, το λευκό προκύπτει αν αναμίξεις όλα τα χρώματα μαζί. Οπότε άκυρο και αυτό.

Δεύτερο Κουπλέ: 
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα `τανε φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα `ταν άσπρο ο φόβος
Αν είχε σώμα θα `ταν σαν κι εμένα.

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το `χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να `ναι σαν κι εμένα...


Οι έγχρωμοί σου φίλοι λένε ότι το πρόβλημά σου είναι η υπερβολή σου (έγχρωμοι επειδή οι ζωές τους είναι πιο ενδιαφέρουσες υποθέτω) και ότι υπεραναλύεις τα πάντα και καταλήγουν να γίνονται φωτιές στο αίμα και άλλα τέτοια περίεργα. Κάτσε και θα δεις τον λόγο που δεν υπεραναλύεις τίποτα. 

Αν αγαπούν να μάθουν να στο λένε; Γιατί; Στο χρωστάει κανείς; Αν ναι, από πότε; Το Φτυάρι το ρωτήσατε; Η αγάπη είναι δημιούργημά μας. Ονομάζουμε ένα σύνολο συμπεριφορών "αγάπη", χωρίς κανένα λογικό υπόβαθρο, ο καθένας το δικό του, και μετά απαιτούμε να μας συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο. Κάτι δεν ακούγεται σωστό. 

Αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις; Όχι. Απλά όχι. Τα νεύρα μου. Δεν ξέρω από που να αρχίσω. Όλα είναι λάθος. Δεν χρειάζονται όλα αυτά. Κανείς δεν χρωστάει τίποτα σε κανέναν. Κάποιοι άνθρωποι επικοινωνούν καλύτερα από κάποιους άλλους και σε συνδυασμό με μία, άνω του μέσου όρου, αντίληψη, καταλαβαίνουν ποιοι μπορούν και ποιοι όχι. Αν δεν υπάρχει η κατάλληλη επικοινωνία, φεύγεις ή απλά μετασχηματίζεις τις σχέσεις σου με τέτοιο τρόπο ώστε ο καθένας να έχεις την απόσταση που πρέπει.

Και αν θες να δεις τ'αληθινά να καίνε πρέπει στο ύψος της φωτιάς να ανέβεις; Δηλαδή, αν θες να ζεις τα συναισθήματά σου, πρέπει να αναγκάζεις τους άλλους να εκφράζουν τα συναισθήματά τους; Κάτι τέτοιο καταλαβαίνω. Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Καλά, το τρίτο κομμάτι μου θυμίζει "Ναι, ναι α μπράβο, ύστερα, ακούς , μόλις είπανε, είπανε αυτοί ότι ότι ότι όχι δεν θέλαμε να γίνει το παιχνίδι ε και μεις ύστερα είπαμε...". Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο.

Δεν μπορώ άλλο. 

Εν τέλη, τον θεό σας θίγω. Θίγω εσάς. Ο θεός σας είναι ο εαυτός σας. 1+1=2.

Δεν υπεραναλύεται τίποτα. Δεν μπορείτε να υπεραναλύσετε τίποτα. Η πραγματικότητα είναι ότι προσπαθείτε να βρείτε πληροφορίες για το τι έχει πάει τόσο σκατά στην ζωή σας και δεν είστε αυτό που ονειρευόσασταν όταν ήσασταν μικροί και καταλήγετε να κάνετε κύκλους γύρω από το εαυτό σας, πέφτοντας σε μία άβυσσο. Και όλα αυτά επειδή είστε αυτάρεσκοι. Επειδή δεν σας νοιάζει να δείτε την πραγματικότητα. Υιοθετείτε μία άποψη σε αυτό που σας βολεύει. 

Μόνο δικαιολογίες είστε ρε. Πάντα οι άλλοι φταίνε. Και ποτέ δεν μπορέσατε να αντιμετωπίσετε αυτούς που έχουν αντίθετη άποψη με εσάς. Μπορεί να ξεφεύγω του αρχικού θέματος αλλά πρέπει. Τέτοιους τρόπους σκέψεις πρέπει να τους εκτελούμε την ώρα και την στιγμή που τους πετυχαίνουμε. Μόνο κακό μας έχουν κάνει.

0 σχόλια:

Copyright © 2013 Το Φτυάρι