Όταν ένας εξάχρονος μαθητευόμενος πιανίστας άκουσε τον ήχο από ένα σαξόφωνο να διαπερνά τον τοίχο, η ερώτηση που εκτόξευσε αφόπλισε...

- Ποιός παίζει καραμούζα;

Μοιάζει; Ε να, μοιάζει! Τα... τριζόφωνα απέχουν πολύ από τον ήχο ευγενών μουσικών οργάνων του αέρα όπως το φλάουτο. Μπορεί αυτό που τρίζει στην καραμούζα να μην είναι ξυλάκι αλλά μέταλλο ή πλαστικό, αλλά όπως και να το κάνεις το σαξόφωνο ακούγεται λίγο σα βαρύτονη καραμούζα. Από μικρό κι από τρελό...

Από μικρό κι από τρελό έρχεται κι άλλη, έμμεση αυτή τη φορά επισήμανση. Στην ταινία "9,5 εβδομάδες", ο πρωταγωνιστής συναντά δύο πιτσιρίκια που προσπαθούν να του πάρουν χρήματα με αντάλλαγμα ο ένας να παίξει κάποια κλασική συμφωνία με πορδές. Ο ήρωας, δε μπορεί να αντισταθεί στην περιέργεια και πληρώνει. Σφίγγεται ο μικρός, ξανασφίγγεται, κοκκινίζει, προσπαθεί πραγματικά. Τελικά, καταφέρνει να βγάλει μια πορδίτσα...

- Εμμ... ξέχασα να σου πω πως παίζει μόνο την πρώτη νότα ενημερώνει ο φίλος του μικρού τον εξαπατημένο ήρωα, παίρνει το φίλο του και τα λεφτά και φεύγουν...

Δεν είναι σίγουρο αν η σκηνή γυρίστηκε πολλές φορές. Το σίγουρο είναι πως οι παραγωγοί ακούγοντας τις προσπάθειες τού μικρού και βλέποντας τις εκφράσεις του προσώπου του, κατάλαβαν ποιο μουσικό όργανο θα μπορούσε να τον βγάλει από τη δύσκολη θέση ώστε η σκηνή να γυρίζεται ξανά και ξανά χωρίς δυσκολία.

Κάποιοι δεν ανέχτηκαν ποτέ τον ήχο του. Είναι όμως τόσο διαδεδομένη η άποψη πως είναι το πιο εύηχο μουσικό όργανο, που και να το σιχαίνεσαι δεν τολμάς να πεις τίποτα γιατί θα πέσουν όλοι πάνω σου να σε φάνε. Εκφραστείτε ελεύθερα! Κάτω ο φασισμός του σαξοφώνου!

Στους πεζόδρομους του κέντρου τής πόλης, μπορείς να δεις έναν υπερπαίκτη κιθαρίστα-τραγουδιστή να παίζει για μόνο λίγα κόκκινα νομίσματα... Ή να δεις ένα τουρίστα σαξοφωνίστα να μελετά ανεβοκατεβάζοντας κλίμακες, σε άχρονα όγδοα, στα 60bpm και εντυπωσιασμένοι περαστικοί να έχουν γεμίσει το καπέλο του ακόμη και με χάρτινα... Λέτε να συμβαίνει επειδή οι περαστικοί ανταμείβουν την προσπάθεια; Όχι! Το καπέλο γεμίζει επειδή οι περαστικοί νομίζουν πως τους αρέσει... Αν όντως τούς άρεσε τόσο πολύ θα έπαιζαν όλοι σαξόφωνο και δε θα είχε γεμίσει ο τόπος κιθαρίστες. Αν πάντως θες να ζητιανέψεις παίζοντας μουσική, πάρε σαξόφωνο. Εγγυημένη απόσβεση αρχικής επένδυσης...

Υπήρξε εποχή, που ροκ ή και πανκ συγκροτήματα έφτασαν να παίζουν σε απροσπέλαστα ραδιόφωνα και τηλεοράσεις μόνο και μόνο επειδή είχαν ένα τραγούδι με σόλο σαξόφωνο. Το σαξόφωνο κάνει παρέα με τα ισπανικά, όσο κάνει το πιάνο με τα γαλλικά.

Ο σαξοφωνίστας, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το ψώνιο του κιθαρίστα και του τραγουδιστή μαζί. Είναι πάντα γελαστός εκτός από τις περιπτώσεις που προσπαθεί να συνεργαστεί με άλλους σολίστες. Ζει στον κόσμο του και βρίσκεται σε μια διαρκή νιρβάνα. Δεν τον προβληματίζει ποτέ τίποτα για πάνω από λίγα δευτερόλεπτα. Ούτε στο κομμάτι τής μουσικής, αφού δεν υπάρχει και λόγος. Θα μπορούσε να παίξει ένα 35ωρο live χωρίς ούτε μια πρόβα, αφού για να παίξεις σόλο δεν απαιτείται καν να γνωρίζεις τα τραγούδια. Και ο σαξοφωνίστας σε ένα σχήμα με μόνο ένα πνευστό, παίζει μόνο σόλο. Στις μαύρες του, υπάρχει σίγουρος τρόπος να ανεβάσει την ψυχολογία του. Βγαίνει στο δρόμο και λέει στον πρώτο άνθρωπο που συναντά "Έχετε ώρα; Πρέπει να πάω να πάρω το σαξόφωνο και έχω αργήσει". Ο περαστικός θα ενθουσιαστεί και θα του φουσκώσει την υπερηφάνεια.

Όταν ο σαξοφωνίστας παίζει μόνος του, φαντάζεται πως βλέπει τον εαυτό του από μακρυά με ένα τεράστιο φεγγάρι στο φόντο. Όταν παίζει ζωντανά, λίγο πριν μπει μολύνοντας τη μελωδία, φωνάζει από μέσα του στους θεατές: "Νομίζετε πως σας άρεσε μέχρι εδώ ε; Είστε έτοιμοι να απογειωθείτε;" Ξεκινά ένα ατελείωτο σόλο που σταματάει μόνο αν ο τραγουδιστής χύσει τη μαργαρίτα στο ηχείο-χωνί του οργάνου.

Δε γνωρίζουμε αν υπάρχουν συνθέτες σαξοφωνίστες, αλλά αν υπάρχουν τότε σίγουρα δεν παίζουν μόνο σαξόφωνο. Με σόλο μελωδίες, συνθέσεις δε γεννιούνται. Κάτι σε πιάνο μάλλον θα θέλουν να μάθουν για να συνθέσουν. Γι αυτό δεν υπάρχουν πολλοί διάσημοι σαξοφωνίστες-συνθέτες.

Αν ποτέ σαξοφωνίστας έκανε το λάθος και προσπάθησε να συνεργαστεί στη σύνθεση με ένα κιθαρίστα το έκανε με δυσκολία και ανεπιτυχώς. Δύο μουσικοί κολλημένοι με τα σόλο σε ένα σχήμα; Έλα τώρα... Ίσως ακόμη να λένε ένα "γεια", ίσως και όχι. Ίσως δε μπορούν ακόμη να ξεπεράσουν τα ράμματα-συνακόλουθα αδιακρίτως εκτοξευμένων μουσικών οργάνων.

Τι λέει ο κόσμος για τον σαξοφωνίστα;
- Παίζω σαξόφωνο.
- Αλήθειααα; Είναι το αγαπημένο μου όργανο!

Τι λένε οι άλλοι μουσικοί για τον σαξοφωνίστα;
- Πόσοι σαξοφωνίστες χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
- Ο σαξοφωνίστας δε θα αλλάξει τη λάμπα. Η ζωή είναι ωραία και χωρίς αυτή.

Σχετικοί σύνδεσμοι:


Οι υπόλοιποι μουσικοί θεωρούν πως ο ντράμερ είναι ο καλύτερος φίλος τού... μουσικού. Όχι πάντα. Μόνο όταν παίζουν μουσική. Γιατί σε κάθε άλλη περίπτωση είναι ο σπαστικός της παρέας. Ειδικά όταν είναι σε περίοδο μελέτης, δε μένει ποτέ ακίνητος. Χτυπάει ρυθμικά το τραπεζάκι στην καφετέρια, τα πόδια του, τους υπόλοιπους. Σπάνια χτυπάει κουδούνι. Συνήθως παίζει ένα δεκαεπτάηχο ή ένα δεκαεννιάχο και καταλαβαίνεις αμέσως πως είναι αυτός, γιατί κάποιος παίζει ρυθμικά κάτι που δεν έχεις ξανακούσει ποτέ και φαίνεται αφύσικο. Έχει φάει τη ζωή του στο να μάθει περίεργους συνδυασμούς χτυπημάτων. Όταν μελετάει τέτοιες περιπτώσεις, αν δε σου πει τι ακριβώς παίζει, νομίζεις πως παίζει βλακείες.

"Κοίτα! Τώρα θα βάλω 4 στο αριστερό χέρι, 5 στο δεξί, 3,5 στο αριστερό πόδι και 7,25 στο δεξί"

Στη σύνθεση των τραγουδιών αλλάζει συνέχεια τις σειρές στις μπότες και τα ταμπούρα σπάζοντας τα νεύρα του μπασίστα που με τη σειρά του πρέπει να ακολουθήσει. Ακόμη κι αν παίζει σε ροκ σχήμα που ξέρει και γουστάρει να παίζει μόνο 4/4, προτείνει συνεχώς περίεργα μέτρα.

"Ας παίξουμε ένα 10/16α, άκου... ή ένα 25,5/32α"

Στα live κάνει ζογκλερικά με τις μπαγκέτες ή τις σπάει στα στεφάνια και τα πιατίνια για να τραβήξει την προσοχή επειδή δε φαίνεται πίσω από τα πανάκριβα πιατίνια που πούλησε τη μηχανή για να τα αγοράσει. Όταν το συγκρότημα ανεβαίνει στη σκηνή, όλοι είναι έτοιμοι σε μερικά δευτερόλεπτα, εκτός από τον ντράμερ. Πάει λίγο πιο μπροστά το ταμπούρο. Το δοκιμάζει. Το ξαναφέρνει εκεί που ήταν. Το ξαναδοκιμάζει. Το στρίβει μία μοίρα. Το ξαναδοκιμάζει. Μετά από 15 λεπτά αφού ο κόσμος φωνάζει λέει πως είναι έτοιμος. Στο τέλος του πρώτου τραγουδιού ζητάει λίγο χρόνο. Στρίβει μια μοίρα ανάποδα το ταμπούρο, φέρνει τα πάντα εκεί που ήταν πριν τα πιάσει στα χέρια του και βγάζει όλο το live έτσι.

Γενικά όταν παίζει ψιθυρίζει τοπικιστικές ή χορταστικές λέξεις σαν τον τρελό που μιλάει στους φανταστικούς του φίλους:
τρι-κα-λα για το τρίηχο
τυ-ρο-πι-τα για το τετράηχο
σπα-να-κο-πι-τα για το πεντάηχο
λου-κα-νι-κο-πι-τα για το εξάηχο
ζα-μπο-νο-τυ-ρο-πι-τα για το επτάηχο κτλ

Μέτρησες αν ισχύει;

Αν ένας μουσικός δε συναναστραφεί ποτέ με προχωρημένο ντράμερ ή άλλες ακραίες περιπτώσεις, όπως ο μουρλούτσικος ο Σοπέν, δε μαθαίνει ποτέ πως υπάρχουν πεντάηχα, επτάηχα, εντεκάηχα κτλ αφού το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανείς στη μουσική είναι πως το χρόνο τον χωρίζεις σε δύο, τρία, τα πολλαπλάσια και υποπολλαπλάσιά τους.

Δεν είναι σίγουρο για ποιο λόγο κάποιος θέλει να μάθει ντραμς. Είναι λίγο ακατανόητο. Η ντραμς είναι κάτι που κάνει φασαρία και όταν μελετάς θα φωνάζουν γονείς, αδέλφια και γείτονες. Δε μπορείς να τα πάρεις μαζί σου γιατί δε χωράνε πουθενά. Επομένως αν μη τι άλλο, όλοι οι ντράμερ είναι άνθρωποι που αν θελήσουν μπορούν να ξεπεράσουν πολλά εμπόδια... 

Τι λέει ο κόσμος για τον ντράμερ;
- Παίζω ντραμς.
- Ωχ! Και τι λένε οι γείτονες;

Τι λένε οι άλλοι μουσικοί για τον ντράμερ;
- Πόσοι ντράμερ χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
- Ένας. Αν όμως υπάρχουν άλλοι ντράμερ στο χώρο θα παρατηρήσουν: "Ο Portnoy θα το έκανε καλύτερα".



Χωρίς αμφιβολία πρόκειται για τις μεγαλύτερες και τις πιο εγωκεντρικές ψωνάρες τής παρέας. Και δε θα διαφωνήσει κανείς με αυτό. Ούτε καν ένας τραγουδιστής. Το ψώνιο ενός τραγουδιστή είναι μικρότερο μόνο από αυτό ενός τραγουδιστή που παίζει και κιθάρα. Το ψώνιο ενός τραγουδιστή που παίζει και κιθάρα, είναι μικρότερο μόνο από αυτό ενός τραγουδιστή που παίζει κιθάρα και είναι και ηθοποιός.
Ταυτόχρονα όμως, οφείλουν όλοι να παραδεχτούν πως ο τραγουδιστής είναι και ο πιο ακομπλεξάριστος. Τραβάει όλη την προσοχή, ούτως ή άλλως, αλλά του αρέσει και παίζει με αυτό. Και γίνεται προκλητικός. Πάνω στη σκηνή, έχουν γίνει σχεδόν τα πάντα. Όλα, τα έχουν κάνει τραγουδιστές.

Δηλώνει εύκολα τραγουδιστής, αφού αρκεί να πιστεύει πως τραγουδά καλά στο μπάνιο. Και πως είναι πανέμορφος. Δεν χρειάζεται να πάρει καν εξοπλισμό. Οι περισσότεροι τραγουδιστές απέκτησαν μικρόφωνο δικό τους... μπορεί και ποτέ.

Το τι έχουμε δει σε βιντεάκια από ταλαντούχους τραγουδιστές που θέλησαν να συμμετάσχουν σε διαγωνισμούς ταλέντων, δεν περιγράφεται. ΔΕΝ. Αν γινόταν διαγωνισμός ταλέντων για οποιοδήποτε άλλο μουσικό όργανο, πραγματικά καλοί μουσικοί θα ντρέπονταν να εκτεθούν. Και σίγουρα κανείς δεν θα έβγαινε να παίξει στην πρώτη ακρόαση τρεις παράφωνες νότες πιστεύοντας πως μια άθλια χορευτική φιγούρα, το χαμόγελο και το ντύσιμό του θα γίνουν το διαβατήριο για την επόμενη φάση.

Το κοινό, κοιτάζει και ακούει κυρίως τον τραγουδιστή. Αν βάλεις τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο να παίζουν το imagine (τραγούδι που γουστάρετε όλοι αλλά που αξίζει πολλές φτυαριές) και τον πιο κακόφωνο να προσπαθήσει να το τραγουδήσει, κανείς δε θα θυμάται τις νότες των οργάνων. Γι αυτό και οι φωνές παίρνουν το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας. Έστω κι αν είναι παράφωνοι, με ενοχλητικές φωνητικές χορδές και χωρίς καθόλου γνώσεις μουσικής, συχνά πετυχαίνουν να γίνουν διάσημοι. Στην Ελλάδα, η μουσική παιδεία απουσιάζει. Έτσι, η μουσική ευθύνη του τραγουδιστή που υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν η μεγαλύτερη, συρρικνώνεται. Και το ξέρει. Γι αυτό κάνει αυτό που πρέπει. Περνάει περισσότερο χρόνο μπροστά στον καθρέπτη, παρά μπροστά στο μικρόφωνο.

Οι καλοί τραγουδιστές είναι λίγοι. Λιγότεροι είναι μόνο οι καλοί μπασίστες. Αυτό κάνει τους καλούς τραγουδιστές πραγματικά πολύτιμους. Και το ξέρουν. Αυτό που συχνά δεν ξέρουν είναι τι θα πει λα μινόρε. Από ρυθμό; Αν θες να τινάξεις στον αέρα τα μυαλά ενός τραγουδιστή, πες του να "γκρουβάρει" λίγο περισσότερο. Ακόμη κι αν καταφέρει να καταλάβει τι σημαίνει αυτό, θα δυσκολευτεί.

Μακράν ο πιο φιγουρατζής από όλους τους υπόλοιπους μουσικούς. Παράφωνες καραμούζες, έχουν γίνει πλούσιες στις πλάτες μουσικών παίρνοντας τρελά ποσοστά από δουλειές που ανέλαβαν να... καταστρέψουν. Κι αυτό επειδή ο κόσμος ακούει με τα μάτια και με τη φήμη που δημιουργούν τα μήντια. Όχι με τα αυτιά. Κακόηχα λαρύγγια με φαινομενικά υψηλές ή φαινομενικά χαμηλές νότες, άθλιες χροιές και απλοί ομιλητές που προσπαθούν να τραγουδήσουν με σφιχτά τα δόντια, είναι ήδη διάσημοι. Κι έρχονται κι άλλοι. Το γεγονός από μόνο του γεννά νέες καραμούζες, αφού παράφωνοι μεν καλοί δε μουσικοί, που δε θα επέτρεπαν ποτέ στον εαυτό τους να τραγουδήσει, το τόλμησαν προκειμένου να μη δουλεύουν για να κάνουν το κομμάτι τους οι τραγουδιστές.

Οι τραγουδιστές μπορεί να φτάσουν να γίνουν παπούδια στο σανίδι κι όμως να συνεχίσουν να τραγουδάνε ερωτικούς κλαψιάρικους στίχους με επίκεντρο ένα χωρισμό που όμως δε θα πραγματοποιηθεί ποτέ επειδή αυτή που φεύγει δε θα βρει αλλού καλύτερα κτλ. Ή στίχους τύπου "κοίτα τι καλά περνάω" και "πάω γι άλλα τώρα που με παράτησες και καλύτερα γιατί ποτέ δε με ένοιαζε" και τέτοια. Κι ας είναι με το ένα πόδι στον τάφο. Στίχους πονεμένους θα τους ερμηνεύσουν γελαστοί. Θα σοβαρέψουν μόνο όταν πρέπει να τραγουδήσουν ακατανόητους στίχους χωρίς νόημα. Σε αυτήν την περίπτωση θα φέρονται λες και κάτι διαπέρασε όλο τους το είναι. Όσο περισσότερο ένας τραγουδιστής κλείνει τα μάτια, τόσο λιγότερο καταλαβαίνει τι λένε -αν λένε κάτι- οι στίχοι. Η προσπάθειά τους να κάνουν κινήσεις σχετικές με τους στίχους, είναι συνήθως ατυχής.

Στην περίπτωση λοιπόν του τραγουδιστή, μπορούμε να πούμε με σιγουριά πως δε γίνεσαι τραγουδιστής. Είσαι πριν μάθεις τι θα πει βύσμα XLR. Μπορεί να μην έχεις φωνή και να είσαι τραγουδιστής. Μπορεί από την άλλη, να έχεις καλή φωνή και να την χειρίζεσαι καλά, αλλά να μην μπορείς να γίνεις τραγουδιστής. Γιατί το βασικό συστατικό της επιτυχίας, είναι το ψώνιο και η σωστή αξιολόγηση και βελτίωση των όσων προβάρονται μπροστά στον καθρέπτη...

Τι λέει ο κόσμος για τον τραγουδιστή;
- Τραγουδάω.
- Αλήθεια; Για πες, για πες, για πες. Τι είδος τραγουδάς; Πού τραγουδάς; Πως ντύνεσαι; Γράφω στίχους. Αν χρειάζεσαι να μου πεις. Και να έρθουμε να σε δούμε. Όταν παίξεις να μας ενημερώσεις.

Τι λένε οι άλλοι μουσικοί για τους τραγουδιστές;
- Πόσοι τραγουδιστές χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
- Ένας και μάλιστα ακίνητος. Ο κόσμος θα περιστραφεί γύρω του βιδώνοντας τη λάμπα!

Σχετικοί σύνδεσμοι:
1. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ - ΜΕΡΟΣ 1ο - Ο ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ
2. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ - ΜΕΡΟΣ 2ο - Ο ΚΙΘΑΡΙΣΤΑΣ6. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ - ΜΕΡΟΣ 6ο - Ο ΣΑΞΟΦΩΝΙΣΤΑΣ

Ηλεκτρικό μπάσο λοιπόν. Ή αλλιώς Bass guitar. Βασική κιθάρα στην ελληνική. Έτσι, δεν υπάρχει κανένας λόγος να γράφεται με δύο σίγμα όπως κάποιοι προτείνουν. Βασικά... Χρυσό φτυάρι σε όσους κρατούν την ενδιάμεση ορθογραφία σε αντιδάνεια λέξεων.

Αλλά πάμε πίσω στο θέμα. Πολλοί ξεκίνησαν να μάθουν μπάσο γιατί είχαν ήδη πρόταση για δημιουργία συγκροτήματος από έναν επίδοξο κιθαρίστα που μόλις αγόρασε κιθάρα και έμαθε 3 συγχορδίες. Αν κάποιος θέλει να μπει άμεσα σε ένα συγκρότημα, αρκεί να αγοράσει ένα μπάσο. Πάντα κάποιος κιθαρίστας αναζητά ένα μπάσο κι έναν εύπλαστο "κάνε ότι σου πω" μπασίστα. Αν χρειαστεί να εμφανιστεί ζωντανά μπορεί να χαμηλώσει την ένταση και να κάνει πως παίζει. Κανείς δε θα καταλάβει τίποτα. Οι συχνότητες του μπάσου δεν είναι ευδιάκριτες, ενώ όταν η μουσική είναι βρώμικη, οι κιθαρίστες τις καπελώνουν με υπέρβαρα muting παιξίματα. Πολλοί ακροατές δε γνωρίζουν καν πώς μοιάζει ο ήχος του μπάσου.

Οι μπασίστες έχουν ομαδικό πνεύμα και συνεργάζονται εύκολα με ντράμερ και κιθαρίστες. Η συνεργασία με τους κιθαρίστες στα πρώτα τους βήματα τούς κάνει κακό. Ο λίγο προχωρημένος κιθαρίστας, φίλος του επίδοξου μπασίστα, τον "διδάσκει" πως το μπάσο είναι ένα εύκολο όργανο και μπορεί να παιχτεί ακόμη και με ένα δάκτυλο στο δεξί κι ένα στο αριστερό χέρι. Έτσι, πολλοί κιθαρίστες έπεισαν όμορφες γυναίκες να μάθουν μπάσο. Ξέρεις γιατί... Λέγεται πάντως πως τελικά τα έφτιαξαν με τον ντράμερ.

Όποιος αγαπήσει το μπάσο και θελήσει να το γνωρίσει σε βάθος, σύντομα καταλαβαίνει πως είναι ίσως το δυσκολότερο όργανο, ειδικά μέσα σε ένα ροκ σχήμα. Τα διαστήματα στην ταστιέρα είναι μεγάλα. Οι χορδές σκληρές. Συνήθως ένα μπάσο που δεν κοστίζει μερικές χιλιάδες ευρώ τρίζει όσο τρυφερά κι αν του φερθείς. Ακόμη όμως και ένα πανάκριβο όργανο, χρειάζεται τόσο έλεγχο και στα δύο χέρια, που μόνο με τη δυσκολία στον έλεγχο του δοξαριού μπορεί να συγκριθεί. Το πώς θα παιχτεί, εξαρτάται τόσο από τη μελωδία που παράγουν πλήκτρα και κιθάρες, όσο και από τα κτυπήματα του ντράμερ. Το να δέσουν μελωδίες και ρυθμός, εξαρτάται από το μπάσο. Και όχι! Δεν είναι απλό, εκτός κι αν διασκευάζεις μπαλάντες των Scorpions. Ο μπασίστας αποδέχεται την εξάρτησή του από τους υπόλοιπους μουσικούς. Ασκεί κάτι σαν πληρωμένη τέχνη. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, συχνά παίρνει πρώτο ρόλο. Όταν όμως ο μπασίστας επιχειρήσει να βγάλει μπροστά τα θέματά του, αρχίζει η μάχη με τον κιθαρίστα. Ο τελευταίος, εκλαμβάνει τις ιδέες του μπασίστα ως πρόκληση για κάτι πιο πολύπλοκο απ' όσο πρέπει. Καπελώνει τα προτεινόμενα θέματα και προτείνει νέα...

Συνήθως ο μπασίστας φέρεται λες και το μπάσο έχει 5-7 τάστα. Μισεί τις ψηλές συχνότητες. Πριν μάθει καλά, είναι ο πιο ήσυχος στις πρόβες. Όταν μάθει καλά, είναι αυτός που τσακώνεται με όλους επειδή με όλους οφείλει να συνεργάζεται.

Δεν είναι φιγουρατζής και δεν "τρελαίνεται" να βγαίνει μπροστά... Γνωρίζει εξ αρχής πως οι μελωδίες του θα χάνονται στις δυσανάγνωστες από τα αυτιά χαμηλές συχνότητες. Και οι ρυθμοί του, στους ρυθμούς των ντραμς. Άλλωστε μάλλον προηγείται η σύνθεση των ντραμς εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων. Επειδή κανείς δεν ακούει τι ακριβώς παίζει, όταν μάθει καλά, μπορεί να παίζει ότι να 'ναι χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει, αρκεί  να πατάει στο ρυθμό. Ο φτασμένος μπασίστας ακούει τα τραγούδια με διαφορετικό τρόπο από τους υπόλοιπους. Ο κιθαρίστας ακούει για πρώτη φορά το μπάσο όταν ο μπασίστας ηχογραφεί τα μέρη του. Τότε αποκαλύπτεται πως οι γραμμές του κρύβουν μια τελείως διαφορετική σύνθεση.

Ο καλός μπασίστας με συνθετικές ανησυχίες, κάποια στιγμή μαθαίνει και κιθάρα... Ναι, κι αυτός. Όπως και οι άλλοι μουσικοί. Οι καλοί μπασίστες όμως είναι λίγοι. Πολύ λίγοι! Κι έχουν βαρεθεί να νομίζουν οι υπόλοιποι πως είναι fake κιθαρίστες και όχι πραγματικοί μπασίστες. Οι τελευταίοι φτυαροκέφαλοι, ας ρίξουν μια ματιά στο λήμμα bass guitar στη wiki γιατί αυτό ακριβώς είναι το ηλεκτρικό μπάσο. Δεν γίνεται fake κιθαρίστας κάποιος επειδή βγήκε λίγο από τη λογική "πάτα στις μπότες και τα ταμπούρα σε αναλύσεις συγχορδιών". Αυτά, έχουν τελειώσει χρόνια τώρα. Ουφ!

Κάτι λίγοι περισσότεροι από "πολύ λίγοι" έχουν μπάσο. Το πήραν επειδή πείστηκαν από τους κιθαρίστες πως είναι απλό. Και στη συνέχεια τους φάνηκε βουνό και το παράτησαν. Ή ανακάλυψαν πως κανείς δεν προσέχει το μπάσο και το γύρισαν σε κιθάρα επειδή ήταν περισσότερο ψώνια απ' όσο η κουλτούρα του μπάσου αντέχει. Υπάρχει και η περίπτωση κάποιοι να αρκέστηκαν σε ετεροχρονισμένο απλό παίξιμο μέσα σε ένα ροκ σχήμα που δε μπορεί να βρει έναν κανονικό μπασίστα.

Το τι παίζει ένα μπάσο όπως είπαμε δεν είναι ευδιάκριτο. Για κάποιο λόγο όμως που μόνο οι μπασίστες και οι ηχολήπτες γνωρίζουν, είναι αυτό που ακούγεται στη μεγαλύτερη ένταση δημιουργώντας ένα ανυπόφορο βουητό που μόνο ο μπασίστας που ξέρει τι παίζει μπορεί να απολαύσει. Είναι κουφοί στις χαμηλές συχνότητες. Στα live, αν τους δώσεις να παίξουν με πεντάχορδο τούς παίρνει από μισό λεπτό μέχρι 3 τραγούδια για να καταλάβουν πως παίζουν μια χορδή πιο πάνω. Στον ίδιο και τον ακροατή, το σύνολο θα μοιάζει παράφωνο αλλά δε θα καταλαβαίνει το γιατί. Οι υπόλοιποι μουσικοί δε θα καταλάβουν τη διαφορά. Δε δίνουν σημασία στο μπάσο. Κι αν ο ρυθμός είναι σωστός, ο ντράμερ στο τέλος θα δώσει συγχαρητήρια.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, συχνά ο μπασίστας είναι άνθρωπος που κάνει σίγουρα βήματα αφού ξέρει εκ των προτέρων πως θα ενσωματωθεί σε ένα μουσικό σχήμα ακόμη κι αν δε μάθει ποτέ να παίζει. Ξέρει επίσης πως τα θέματά του θα κρύβονται για πάντα πίσω από των άλλων. Αλλά ταυτόχρονα είναι αρκετά σεμνός ώστε να το αποδέχεται. Παίρνει λάμψη από τη λάμψη των άλλων αφού όσοι χειροκρότησαν στο τέλος το μόνο που δεν άκουσαν ήταν μπάσο. Ταυτόχρονα είναι σίγουρος πως ένα rebuild των συνθέσεων με βάση τα όσα αυτός παίζει, θα εκτόξευε τις διασκευασμένες δημιουργίες στα ουράνια. Όταν είναι κοντός είναι λίγο αστείος γιατί το μπάσο είναι σχετικά μεγάλο. Γι αυτό δεν υπάρχουν πολλοί κοντοί μπασίστες...

Τι λέει ο κόσμος για τον μπασίστα #1;
- Παίζω μπάσο.
- Μπάσο; Αν σου πω πως δε μπορώ να ξεχωρίσω το μπάσο σε ένα τραγούδι... δεν ξέρω καν πώς ακούγεται.
Τι λέει ο κόσμος για τον μπασίστα #2;
- Παίζω μπάσο.
- Κάτσε ρε φίλε να σου βάλω ένα τραγούδι να μου επιβεβαιώσεις πως αυτό είναι μπάσο γιατί δεν είμαι σίγουρος πως ξέρω.
Βάζει ένα τραγούδι που κατά τη γνώμη του έχει χαρακτηριστικό μπάσο...
- Να, ακούς αυτό το ρυθμό; Να να να να να να να;
- Όχι, όχι, ΟΧΙ! Αυτό είναι destorted κιθάρα!
- Α ναι; Τι είναι αυτό; Νόμιζα πως αυτό είναι το μπάσο. Είσαι σίγουρος;
Τόιόιόιόιόιόιόιόιόινγκ, είπε το ελατήριο και συνέχισε την προσπάθεια.
- Θυμήσου την αρχή από Money των Floyd.
- Το Money; Κάτι κουδούνια δεν ακούγονται εκεί;
- Άστο. Το βασικό θέμα από το Another One Bites The Dust; Το θυμάσαι;
- Των Queen; Τι λες ρε φίλε; Τι 'πες τώρα;

Τι λένε οι άλλοι μουσικοί για τους μπασίστες;
- Πόσοι μπασίστες χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
- Ένας, αλλά χρειάζεται κι έναν κιθαρίστα να του λέει τι να κάνει.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
1. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ - ΜΕΡΟΣ 1ο - Ο ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ
2. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ - ΜΕΡΟΣ 2ο - Ο ΚΙΘΑΡΙΣΤΑΣ
4. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ - ΜΕΡΟΣ 4ο - Ο ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ
5. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ - ΜΕΡΟΣ 5ο - Ο ΝΤΡΑΜΕΡ
6. ΟΙ ΦΥΛΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ - ΜΕΡΟΣ 6ο - Ο ΣΑΞΟΦΩΝΙΣΤΑΣ
Η κιθάρα στις δεκαετίες που πέρασαν έγινε πολύ δημοφιλές όργανο. Κυρίως λόγω της δημοτικότητας της ροκ μουσικής. Κάποιος που αποφασίζει να μάθει κιθάρα, μπορεί εύκολα να ξεκινήσει γιατί υπάρχουν στην αγορά αξιοπρεπείς σε καλές τιμές. Έτσι, οι κιθαρίστες είναι υπερπληθείς. Και το ξέρουν.

Κανείς δε γίνεται κιθαρίστας για να ξεχωρίσει από τους άλλους μουσικούς. Τους αρέσει να δουλεύουν ομαδικά, παρεΐστικα. Πριν ακόμη πιάσουν κιθάρα στα χέρια τους, αναζητούν τα μέλη για το συγκρότημά τους! Δε μπορούν να φανταστούν τον εαυτό τους πίσω πίσω στη σκηνή να χτυπάνε δέρματα. Ούτε πίσω από ένα πιάνο ακίνητους. Δηλώνουν πως τους αρέσει η κλασική μουσική αλλά γνωρίζουν μόνο λίγο από Παγκανίνι. Γι' αυτό όλοι τους λατρεύουν το βιολί. Ψάχνονται σε μουσικές όλου του κόσμου για περίεργους ήχους. Αν μόνο ένας σε ένα συγκρότημα γνωρίζει τι σημαίνει ουγγρικός κύκλος και ξέρει και τα modes του, αυτός σίγουρα είναι ο κιθαρίστας.

Αποφάσισαν να γίνουν κιθαρίστες όταν είδαν σε μια παρέα κάποιον να τραγουδάει παίζοντας κιθάρα. Αργότερα, στη θέα της εκτέλεσης ενός πολύπλοκου heavy metal solo αγόρασαν ηλεκτρική. Οι παλαιότεροι έκαψαν τα ηχεία τού στερεοφωνικού τους επειδή τότε οι ενισχυτές κιθάρας ήταν ακριβοί. Στην αρχή, νόμιζαν πως δε θα μάθουν ποτέ αυτά που έβλεπαν στους φτασμένους κιθαρίστες. Και τους θαύμαζαν. Όμως, κάποιος που πέφτει με τα μούτρα στη μελέτη, γρήγορα καταλαβαίνει πως όλα παίζονται. Έτσι, αποκτούν εμμονή με την ταχύτητα. Σε αυτό βοηθά και η ήσυχη ηλεκτρική κιθάρα που τους δίνει τη δυνατότητα να μελετούν χωρίς ενίσχυση μέρα-νύκτα. Στην περίοδο της εντατικής μελέτης, ξυπνούν συχνά τη νύκτα επειδή τους έπεσε η κιθάρα από τα χέρια.

Με τη μανία που έχουν για μελέτη, ο αποφασισμένος να μάθει, μαθαίνει γρήγορα. Και γκρεμίζει μέσα του τα ινδάλματά του, ξιπάζεται και ονειρεύεται πως θα γίνει διάσημος. Πιστεύει πως αν δεν είναι ήδη, σίγουρα με λίγη μελέτη ακόμη μπορεί να γίνει ο καλύτερος και γρηγορότερος κιθαρίστας στον κόσμο.

Οι περισσότεροι σύγχρονοι συνθέτες ή είναι κιθαρίστες ή παίζουν κυρίως κάποιο άλλο όργανο αλλά έμαθαν και κιθάρα προκειμένου να συνθέσουν. Ο γνήσιος κιθαρίστας αυτοπεριορίζεται ως συνθέτης γιατί δυσκολεύεται να σταματήσει να σκέφτεται με τα δάκτυλα και να συνθέτει με τα μάτια. Αντί να ακούει πρώτα με τα αυτιά της ψυχής και στη συνέχεια να δοκιμάζει την ιδέα του, σκέφτεται τι μπορεί να κάνει ώστε το παίξιμό του να φαίνεται εντυπωσιακότερο. Γιατί είναι φιγουρατζής. Μόνο ο τραγουδιστής τον ξεπερνά σε αυτό...

Σε ερασιτεχνικά σχήματα που παίζουν σκληρή μουσική, ο κιθαρίστας δε θα καταλάβει ποτέ πως ο όγκος των παραγωγών που αγαπάει δεν προέρχεται αποκλειστικά από την κιθάρα αλλά κυρίως από το μπάσο και τα ντραμς. Έτσι, πάντα στις πρόβες θα λερώνει τον ήχο και κανείς εκτός από τον ίδιο δε θα ακούει τι παίζει. Ο ηχολήπτης στα live θα κάνει τα πάντα να ακουστούν οι κιθάρες αλλά δε θα καταφέρει να ελέγξει και να ενσωματώσει σωστά στο σύνολο τον πρωτογενή ήχο που ο κιθαρίστας επέλεξε. Ευδιάκριτες σκληρές κιθάρες δεν ακούσαμε ποτέ σε ζωντανές εμφανίσεις ερασιτεχνών στην Ελλάδα.

Επομένως για την περίπτωση του κιθαρίστα μπορούμε να πούμε πως πριν πιάσει κιθάρα είναι ομαδικός, φιγουρατζής, ελεύθερο πνεύμα, λαϊκό παιδί. Όμως επειδή η κιθάρα στην πορεία μοιάζει ευκολότερη απ΄ ότι δείχνει, την ψωνίζει. Σνομπ δε γίνεται ποτέ. Δεν θα θεωρήσει ποτέ σε μια παρέα αγνώστων πως είναι ο καλύτερος μουσικός. Όμως σε μια παρέα 10 κιθαριστών θα είναι πάντα σίγουρος πως είναι ο καλύτερος και ο γρηγορότερος.

Τι λέει ο κόσμος για τον κιθαρίστα;
- Παίζω κιθάρα.
- Α έχω κι ένα φίλο που παίζει κιθάρα. Έχει και συγκρότημα.

Τι λένε οι άλλοι μουσικοί για τους κιθαρίστες;
- Πόσοι κιθαρίστες χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα; - 


Πως ακριβώς ξεκινά ο έρωτας ενός επίδοξου καλλιτέχνη με ένα μουσικό όργανο; Η επιλογή γίνεται με αποκλειστικά μουσικά κριτήρια ή συνυπολογίζεται η κουλτούρα που το συνοδεύει; Κι αν αυτή όντως υπάρχει δημιουργήθηκε από ηθικοπλαστικές χορδές, χαλκοσωλήνες και δέρματα; Τα διαφορετικά όργανα διαμορφώνουν διαφορετικούς χαρακτήρες ή μήπως διαφορετικοί χαρακτήρες επιλέγουν διαφορετικό μουσικό όργανο;

Ας δούμε μερικές δημοφιλείς ράτσες μουσικών και τα χαρακτηριστικά τους, ώστε κάποιες από τις παραπάνω ερωτήσεις να μπορέσουν να απαντηθούν. Όλη η σειρά, δεν υπεραμύνεται της σοβαρότητάς της. Το αντίθετο... Ωστόσο, κάποιοι γνώστες, θα συμφωνήσουν πως κρύβονται αλήθειες μέσα στα όσα αναφερθούν με ανάλαφρο ύφος σε αυτή την ανάρτηση και όσες τη συμπληρώσουν...

Κι ας ξεκινήσουμε με αυτόν που παίζει αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία...

Ο ΠΙΑΝΙΣΤΑΣ

Η αλήθεια είναι πως η φράση "γαλλικακαιπιάνο" (έτσι, χωρίς κενά) δεν προέκυψε χωρίς λόγο. Η κοινωνία θεωρεί αξιοσέβαστο τον πιανίστα. Έτσι, έχουμε λόγους να πιστεύουμε πως αρκετοί ξεκίνησαν πιάνο επειδή θέλησαν μεν να μάθουν μουσική, αλλά "καθώς πρέπει" μουσική. Ο πιανίστας θεωρεί τους υπόλοιπους μουσικούς υποδεέστερους, κυρίως στη θεωρία. Μάλλον είναι όντως.

Κάτι σίγουρο είναι πως για να γίνεις πιανίστας πρέπει να αγαπάς τις προκλήσεις. Το πιάνο δεν είναι ούτε εκ πρώτης όψεως ούτε στην πραγματικότητα εύκολο όργανο. Απαιτεί μια ιδιαίτερη ανεξαρτησία και ανάπτυξη δεξιοτεχνίας στα χέρια. Χέρια που συχνά παθαίνουν τενοντίτιδες, γιατί τα πλήκτρα είναι βαριά και οι πιανίστες δεν φροντίζουν να τα προθερμάνουν κάνοντας βαρετές ασκήσεις πριν παίξουν. Ούτε οι υπόλοιποι μουσικοί συνηθίζουν να το κάνουν, αλλά ο πιανίστας κινδυνεύει από τενοντίτιδες τόσο που μόνο με τον κίνδυνο που διατρέχει ο μπασίστας μπορεί να συγκριθεί. Α! Και με τον κιθαρίστα που κρεμάει την κιθάρα χαμηλά στα γόνατα...

Οι υπόλοιποι μουσικοί σέβονται τον πιανίστα. Όμως θεωρούν πως αναλώνεται στο να αναπαράγει παρά στο να δημιουργεί. Όντως συνθέτει δύσκολα. Τον φρενάρουν αντί να τον βοηθούν οι κανόνες και οι περιορισμοί της θεωρίας της κλασικής μουσικής. Του έχουν γίνει βίωμα και τους ακολουθεί τυφλά. Όμως οι καλλιτέχνες είναι από τη φύση τους εξωστρεφείς. Έτσι, ο πιανίστας προτιμά να μη συνθέσει παρά να εργαστεί πάνω σε κάτι που σχεδόν σίγουρα δε θα ακούσει κανείς. Αν μόνο ένα μέλος μιας μπάντας παίζει έχοντας μπροστά του παρτιτούρες, αυτός θα είναι ο πιανίστας. Ο κλασικός πιανίστας, μοιάζει σε κάποιους πως παίζει καλύτερα αν κλείσει τα μάτια, κάνει αηδιαστικούς μορφασμούς και τινάζεται σα σπαστικός. Σπάνια είναι αλήθεια...

Στην περίπτωση του πιανίστα λοιπόν, μπορούμε να απαντήσουμε πως δεν είναι το πιάνο που κάνει τους πιανίστες. Δε γίνεσαι πιανίστας. Είσαι ήδη πριν ξεκινήσεις να παίζεις. Εκτός αν έμαθες με το ζόρι πιεζόμενος από τους γονείς σου. Αλλά τότε σίγουρα ή παράτησες τη μουσική ή δεν παίζεις πια πιάνο...

Τι λέει ο κόσμος για τον πιανίστα;
- Παίζω πιάνο.
- Πω πω, πολύ δύσκολο είναι. Αυτές οι πατιτούρες (παρτιτούρες) μου φαίνονται βουνό. Ξέρεις και Γαλλικά;

Τι λένε οι άλλοι μουσικοί για τους πιανίστες;
- Πόσοι πιανίστες χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα;
- Ένας. Αρκεί να έχει παρτιτούρα.

Σχετικοί σύνδεσμοι:
Ένας απλός Αναπτήρας που σπινθηρίζει αδιακρίτως ανάβοντας φωτίτσες, είχε την ατυχία να βρεθεί σε μποτιλιάρισμα στο ποτάμι. Μικρή συγκριτικά η ατυχία αφού το ατύχημα που προκάλεσε την ακινησία έστειλε τουλάχιστον έναν στο νοσοκομείο. Με ένα ασθενοφόρο που όπως φαντάζεσαι δε μπορούσε να χρησιμοποιήσει την Λ.Ε.Α έστω κι αν υπήρχε έγκαιρη προειδοποίηση για το ατύχημα σε τεράστιο φωτεινό μήνυμα χιλιόμετρα πριν. Ωστόσο πρέπει να ξεσκονιστεί και λίγο χώμα από τον Νεορωμιό, αφού φαίνεται πως τα βιντεάκια από το εξωτερικό τον εκπαίδευσαν στο να δημιουργεί χώρο για τα ασθενοφόρα. Βέβαια το κατά πόσο η ώρα που έχασε ο τραυματίας επειδή άλλο μια ελεύθερη Λ.Ε.Α και άλλο παραμερίζουν όλοι πρόθυμα και συντεταγμένα, του κόστισε, και πόσο, δε θα το μάθουμε ποτέ. Και σίγουρα δε νοιάζει τους "αυτοιαριστεραειναιμαλακεςκαιγωβασιλιάς" που κατέλαβαν ομαδικά την ειδική λωρίδα.

Οκ, άλλα λέει ο τίτλος. Αλλά πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά η φλυαρία...

Όταν λοιπόν είσαι σε μποτιλιάρισμα, προσέχεις αυτό που ακούς στο ραδιόφωνο. Κι έχεις και την άνεση να σαρώσεις τα ερτζιανά αν οι αποθηκευμένοι σταθμοί σε αφήνουν αδιάφορο. Και να τι έδειξε η έρευνα...

- Ερωτευμένα σκυλιά που κλαίνε επειδή έχασαν το εξηκοστό πέμπτο άλλο τους μισό
- Πρώην ερωτευμένα σκυλιά που ξεπέρασαν το εξηκοστό πέμπτο άλλο τους μισό
- Ερωτευμένα σκυλιά που ακόμη πιστεύουν πως το εξηκοστό πέμπτο άλλο τους μισό θα γυρίσει γιατί δε θα βρει αλλού καλύτερα
- Ερωτευμένα ηλικιωμένα σκυλιά με ψυχολογία 12χρονου στα ντουζένια του
- Και καλά έντεχνοι, επίσης ερωτευμένοι που κλείνουν τα μάτια τραγουδώντας όταν ούτε ο στιχουργός δεν καταλαβαίνει τους στίχους
- Βλαχοαμερικάνοι ερωτευμένοι που ουρλιάζουν "i wake up this morning" ή κάτι τέτοιο και μετά ξαναουρλιάζουν
- Ερωτευμένοι μουστακαλήδες ρεμπέτες που είχαν ντρες κόουντ και σήμερα περνιούνται για χίπις, ροκ, μπλουζ ή κάτι τέτοιο
- Ερωτευμένοι λαϊκοί από αυτούς που γουστάρουν όσοι δέρνουν τις γυναίκες τους.
- Νυμφομανή ξέκωλα με όμορφες φωνές που τραγουδούν άναρθρους στίχους, επειδή δεν έχουν σημασία
- I wanna be your dog! Πάλι και πάλι και πάλι. Και εις τους αιώνας των αιώνων... Είπα να τερματίσω την ένταση και με ένα αυθόρμητο κοινωνικό πείραμα να δω πόσοι προοδευτικοί πωρωμένοι με την βαλτωμένη επανάληψη θα βγουν στο μποτιλιάρισμα και θα χορέψουν στην εθνική κραυγάζοντας το πόσο γουστάρουν τα λουριά
- Δημοσιοκάφροι σε διατεταγμένη υπηρεσία
- Ψευτοκουλτούρες ηθικοπλάστες σε εκπομπές λόγου, με διαλείμματα ξεχασμένων μουσικών και μισοκοιμισμένες φωνές που μόνο με τρελογιατρών και ιερέων μοιάζουν.
- Αθλητικά
- Εκκλησία

κανένα φως...

Κι εκεί που παρατηρείς και την τελευταία ελπίδα να αυτοκτονεί πηδώντας από το σύμπαν, με ένα "ασταδιάλα πια" και την ταυτόχρονη τυχαία περιστροφή του ρυθμιστικού, μια αναδυόμενη μελωδία χαϊδεύει τους βιασμένους αισθητήρες πίεσης. Ένα καλειδοσκόπιο στεγνών αρμονικών παράσιτων σε μια συχνότητα που δεν είναι συντονισμένος κανένας σταθμός θεραπεύει ψυχή και σώμα και σιγοψιθυρίζει ρυθμούς εικοσιεννιάμισι εξηκοστά τέταρτα γεμάτα κορώνες, αντίστιξη, συγκοπές και μόρια... Ε ναι!

Ένας απλός Αναπτήρας που σπινθηρίζει αδιακρίτως ανάβοντας φωτίτσες, υπέμεινε την ακινησία και αργότερα συνέχισε το δρόμο του αιχμαλωτισμένος από την κάθε μία παρασιτική νότα ξεχωριστά... Μερικές φορές, εντελώς απρόσμενα συνειδητοποιείς πως αξίζει να ζεις! Και ελπίζεις πως με επαναφορά εργοστασιακών ρυθμίσεων, οι δυσλειτουργίες ίσως και να διορθωθούν. Οκ, η τελευταία σκέψη απορρίφθηκε μέχρι να πατηθεί το κουμπί της δημοσίευσης. Καληνύχτα μας...

Δικαιολογίες: Οι λόγοι-αιτίες του δικαίου των πράξεων.

Παρατήρησες τίποτα κακό στην προηγούμενη μοναδική και 100% ακατάρριπτη του φτυαριού ερμηνεία; Έλα τώρα... Η δικαιολογία κακώς προσδιορίζεται ως ψευδής αληθής ή κάτι τέτοιο. Είναι εξ ορισμού, αληθής. Το κατά πόσο όταν ανέβει στο ζυγό του κριτή είναι αρκετή για να απαλλάξει, εξαρτάται από το αν είναι φτηνή ή σοβαρή, προσδιορισμοί που επιτρέπονται ασφαλώς, αν και το "φτηνή" μάλλον ακούγεται ως "ψευδής" στα αυτιά των οτιλεειολαοσειναισωστό.

Το λήμμα βιάζεται καθημερινά από όποιον κουνάει το δάκτυλο σε κάποιον που έχει κάνει κάτι στραβά και λέει ψέματα για να το καλύψει. Ο λαός έχει κάνει το άσπρο-μαύρο, στην κυριολεξία, και μάλιστα πήρε άφεση και πανεπιστημιακή σφραγίδα γνησιότητας! Τι αναφέρει στο λήμμα ο Μπαμπινιώτης;

"Δικαιολογία: Ό,τι λέει κανείς για να εξηγήσει ή να καλύψει σφάλμα."

Μιλάμε δηλαδή για άλλη μια περίπτωση που ο επίσημος κρατικός λεξικογράφος, αντί να διδάξει το σωστό, υιοθετεί του λαού το λάθος. Ή του ρήτορα. Γιατί δε μπορεί, κάποιος ρήτορας θα πρωτομόλυνε το λήμμα. Έτσι, απόλυτα μονοσήμαντα, ο αμόρφωτος λαός θα είναι αυτός που θα διδάξει τις επόμενες γενιές. Όχι οι δάσκαλοι. Βαβέλ!

Η χρυσή φτυαριά λοιπόν επάξια στον Γιώργο Μπαμπινιώτη και τους υποστηρικτές αυτών των τακτικών. Γιατί όταν καλύπτεις σφάλμα, δεν δικαιλογείς. Αδικολογείς, ψευδολογείς, δεν ξέρω τι κάνεις αλλά σίγουρα δε δικαιολογείς. Λαμβάνεις Γιώργο ή οδηγείς προς την Αττική οδός;

Σου 'βγαλε μάτια φτυαροκέφαλέ μου η τελευταία λέξη; Πάντως αν δεν έχει πάρει άφεση σε κάποιο επίσημο κιτάπι, ίσως κάποιος δεν κοιμάται τα βράδια μέχρι να το πετύχει.

Η διδαχή της γλώσσας είναι επιστήμη. Δεν είναι ιστορική καταγραφή λαθών. Κι αν είναι και αυτό, τα λάθη θα χωρούσαν σε ξεχωριστά λεξικά, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να καταδεικνύονται ως τέτοια. Και ο φυσικός γνωρίζει πως ο λαός νομίζει πως η ζυγαριά μετράει βάρος, αλλά αν το υιοθετούσε μαζί με όλα τα υπόλοιπα λάθη, αυτή τη στιγμή θα διαβάζατε πάπυρο. Όχι οθόνες. Και ίσως να μην διαβάζατε καθόλου!
"Δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω"

Το παραπάνω κόκκινο ευφύημα, είναι ακριβώς αντίθετο από τον τίτλο και φέρνει εμετό σε όποιον έχει ήδη διαπιστώσει το παρακάτω.

Πολλές φορές στη ζωή του κάποιος κάνει κάτι που δε θέλει επειδή μπορεί. Ποτέ δεν καταγράφηκε στην ιστορία κάποιος που έκανε κάτι που δε μπορούσε, επειδή το ήθελε.

Αυταπόδεικτα λοιπόν, το μπορώ όχι απλά υπάρχει αλλά υπερισχύει πάντα του θέλω. Η περιβόητη λοιπόν δύναμη της θέλησης, μπορεί να κτίζει ονειρικές χώρες στο πουθενά αλλά καθόλου την πραγματικότητα. Σόρυ αλάνια που σας τη χαλάω, αλλά δεν αρκεί να θέλεις. Πρέπει όχι απλά να μπορείς, αλλά να γνωρίζεις και τον τρόπο. Διαφορετικά, πρέπει πρώτα να τον ανακαλύψεις.

1. Αν θελήσεις κάτι, για να το πετύχεις πρέπει να μπορείς. Αν δε μπορείς, όσο και να θέλεις...
2. Ακόμη και για να προσπαθήσεις κάτι, πρέπει να γνωρίζεις ήδη ότι μπορείς, ή έστω ότι έχεις κάποιες πιθανότητες.
3. Αν θελήσεις να προσπαθήσεις κάτι αδύνατο, ή είσαι βλαμμένος ή έχεις χρόνο για χάσιμο ή καταστροφικές διαθέσεις. Στην χειρότερη, είσαι αυτοκτονικός.
4. Πότε επιτεύχθηκε κάτι αδύνατο με τη δύναμη της θέλησης; Ποτέ! Όσα έβαλες μόλις στο μυαλό σου, ήταν μόνο φαινομενικά αδύνατα. Και όλα, πραγματοποιήθηκαν με μικρά καθ' όλα δυνατά βήματα.
5. Ανάμεσα σε δύο θέλω, επικρατεί το ισχυρότερο κι αυτό όχι πάντα. Η μόνες νίκες που μπορεί η περιβόητη δύναμη της θέλησης να καταγράψει, είναι απέναντι σε άλλα μικρότερα θέλω. Αν βρει μπροστά της ένα "δε μπορώ", πάει γι άλλα.

Ένας γκουρού της σύγχρονης ψευτοηθικοπλαστικής βλαμμενιάς, αυτής που είναι τσακωμένη με την αλήθεια, ανέβηκε σε μια βουνοκορφή μαζί με τον μαθητή του. Ο μαθητής, σε όλη την ανάβαση ήταν φορτωμένος με έναν σάκο στην πλάτη του.
- Πέτα προς την πόλη εκεί κάτω μαθητή.
- Μα τι λες δάσκαλε; Δε μπορώ.
- Δεν υπάρχει δε μπορώ, υπάρχει δε θέλω.
- Μα δάσκαλε, τι λες;
- Άνοιξε τον σάκο σου ανόητε!
Ο σάκος περιείχε ένα αλεξίπτωτο πλαγιάς που στα πλαίσια της εκπαίδευσης ο μαθητής αγνοούσε την ύπαρξή του. Ήταν έμπειρος αθλητής του παραπέντε. Ζώστηκε το αλεξίπτωτο και πέταξε προς την πόλη νιώθοντας απελευθερωμένος από τα δεσμά που ο ίδιος έβαζε μέχρι σήμερα στον εαυτό του. Ο δάσκαλος, φούσκωσε από υπερηφάνεια, πληρώθηκε για το μάθημα και πήγε να γράψει το επόμενο μπεστ σέλερ βιβλίο για τη δύναμη της θέλησης...
Υπάρχουν μερικές αληθινά αχρείαστες ερωτήσεις. Μια από αυτές είναι αυτή που μπορεί να κάνει ένας αντικαπνιστής σε έναν καπνιστή. Η πιο αστεία εκδοχή είναι όταν την ερώτηση την κάνει ένας πρώην καπνιστής. Ακολουθεί σχεδόν φανταστικός διάλογος.

- Γιατί δεν το κόβεις;
- Δεν ξέρω... Εσύ πόσα χρόνια κάπνιζες;
- Πολλά!
- Και γιατί δεν το έκοβες;
- Μα τι λες; Το έκοψα!
- Ναι, πριν το κόψεις γιατί δεν το έκοβες;
- Γιατί δεν ήθελα; Γιατί δυσκολευόμουν; Αλλά απ' όταν το έκοψα...
- Ναι, περίμενε! Άρα γνωρίζεις την απάντηση στην πρώτη ερώτηση!
- Ρε παιδί μου δε σου βρωμάει; Μπορεί να μη σου βρωμάει επειδή καπνίζεις αλλά αν το κόψεις θα καταλάβεις πόσο βρωμάει. Και δεν καταλαβαίνεις πως κάνεις κακό στον εαυτό σου; Κόψ' το να βρεις την υγειά σου. Άσε που πεταμένα λεφτά είναι.
- Τα ξέρω όλα αυτά!
- Και τότε γιατί δεν το κόβεις;
- Άντε πάλι...

Λοιπόν, το κακό που κάνει το τσιγάρο οι περισσότεροι καπνιστές θα βεβαιώσουν πως καλά το γνωρίζουν. Θα βεβαιώσουν και κάτι ακόμη. Πως πριν καπνίσουν, ήταν αντικαπνιστές. Η αλήθεια είναι πως θα μπορούσε να είναι αντικαπνιστής ακόμη και ένας καπνιστής. Το μεγαλύτερο ποσοστό των καπνιστών θα ήθελε να μην καπνίζει. Γιατί καπνίζει ακόμη; Η απάντηση είναι το πρώτο σοσάκι. Γιατί δε μπορεί να το κόψει. Δεν υπάρχει δε μπορώ υπάρχει δε θέλω; Οκ, πάμε...

Όταν ένας καπνιστής θέλει να κόψει το τσιγάρο συμβαίνει κάτι ακόμη ταυτόχρονα. Θέλει να καπνίσει το επόμενο. Ποια θέληση υπερισχύει; Τι ακολουθεί το σώμα; Η απάντηση είναι το δεύτερο και τελευταίο σοσάκι-τροφή για σκέψη. Ανάμεσα στα δύο θέλω, το σώμα ακολουθεί αυτό που μπορεί!
Πες πως έχεις στα social 1000 φίλους. Όλα τα φρούτα, μαζεμένα σε μια μεγάλη πολύχρωμη πιατέλα. Κι εσύ συμπληρώνεις τη φρουτοσαλάτα με τη δική σου γεύση πικρή, ξινή, γλυκιά, ότι είσαι. Η ζωή, ως άλλος σεφ, έχει φροντίσει ώστε η πιατέλα να έχει και μερικά διακοσμητικά, στοιχεία. Ο Καλημεράκιας-Καληνυχτάκιας είναι ένα από αυτά. Ο Αόρατος είναι ένα άλλο.

Είναι κακό να λες μια καλημέρα, μια καλησπέρα, μια καληνύχτα; Σε καμία περίπτωση. Υπάρχουν κάποιοι που και την καλημέρα θα πουν με μια όμορφη φωτογραφιούλα και τη καληνύχτα με μια χαλαρωτική μουσική και τέτοια, αλλά ταυτόχρονα αποδεικνύουν το χρήσιμο της ύπαρξής τους και με άλλους τρόπους. Μπορείς να τους δεις να παρατηρήσουν μια βλακεία που είπες εσύ ή κάποιος άλλος, να εκφράσουν την ανησυχία τους για κάτι.

Μια βολτίτσα όμως στα προφίλ των επαφών σου, δείχνει την ύπαρξη του Καλημεράκια που κάνει μόνο αυτό. Σου δίνει την εντύπωση πως και ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα, θα αντιδράσει με μια καληνύχτα μέσα από μια φωτογραφία με γάτες.

Η ίδια φρουτοσαλάτα είναι γεμάτη και με δεκάδες άλλα πλαστικά διακοσμητικά φρουτάκια. Που ενώ χρησιμοποιούν καθημερινά τα social media, οι τοίχοι τους είναι άβαφοι. Στο σοβά ακόμη. Το ίδιο και η λίστα των αντιδράσεών τους. Που και να μην υπήρχαν δεν θα τους έπαιρνες είδηση. Παρατηρητές που τρέμουν τα πόδια τους μην εκτεθούν και κακολογηθούν. Τρέμουν να συμφωνήσουν, τρέμουν να διαφωνήσουν. Πανικοβάλλονται στη σκέψη πως θα πληκτρολογήσουν δυο λέξεις στη σειρά που τους ήρθαν στο μυαλό. Γιατί η αλήθεια είναι πως ότι κι αν πεις κάποιος θα βρεθεί να σε κακολογήσει. Εκτός αν ασχολείσαι μόνο με sos κοινωνικά ζητήματα όπως οι κάθε είδους κακοποιήσεις και απανθρωπισμοί.

Και το ερώτημα είναι Ποιον διακοσμητικό φίλο προτιμάς; Τον Καλημεράκια ή τον αόρατο; Προσωπικά προτιμώ τον Μπουρδολόγο με το θάρος της γνώμης; Ναι, ακόμη κι αυτός είναι πιο χρήσιμος. Γιατί υπάρχει στην κοινωνία, κοινωνεί. Τον Μπουρδολόγο με χίλια. Αν δεν πούμε τις μπούρδες μας, αυτές μένουν στο απυρόβλητο διδάσκονται στους απογόνους και διαιωνίζονται. Έλα πες. Δεν είναι τραγικό να χάνεις τη μάχη απέναντι στον Μπουρδολόγο, μόνο και μόνο επειδή φοβάσαι να εκτεθείς;

Α ναι! Ξεχάστηκα! Καλησπέρα...

"Τα λάθη μου τα αγαπώ, με έκαναν αυτό που είμαι, δεν μετανιώνω γι αυτά και κανείς δε έχει το δικαίωμα να με κρίνει γι αυτά!"

Viral βλαμμενιά να ζωγραφίζονται κακότεχνα οι ψηφιακοί τοίχοι με τις λανθασμένες και ξιπασμένες ιδέες που αναβλύζουν από την προηγούμενη φράση.

1. Δεν γίνεται να αγαπάς τα λάθη σου αν τα έχεις αποβάλει. Μόνο αν τα αναγνώρισες αλλά δεν τα απέβαλες μπορείς να τα αγαπάς. Αν αγαπάς κάτι, τρέχει όλο σου το είναι σ' αυτό. Όχι το αντίθετο.

2. Ας δούμε και τι σημαίνει "μετανιώνω"; Μετά+νοώ. Αλλάζω τον νου μου, άρα σκέφτομαι διαφορετικά, είμαι διαφορετικός. Δεν γίνεται λοιπόν να μη μετανιώνεις και ταυτόχρονα να αναγνωρίζεις το λάθος. Ένα κι ένα δεν κάνει ρίζα του "π". Αν δε μετανιώνεις, δεν μετα-νοείς, μένεις ίδιος. Και πράττεις τα ίδια. Τη στιγμή που αναγνωρίζεις κάτι ως λάθος, έχεις ήδη μετανιώσει. Το αν θα καταφέρεις να το αποβάλεις, είναι άλλο ζήτημα αλλά όχι του παρόντος.

3. Τέλος, όταν εκθέτεις μια άποψη, οφείλεις να είσαι έτοιμος για κριτική. Διαφορετικά, μην την εκθέτεις. Η περίεργη ιδέα του μη δικαιώματος στην κρίση, είναι αγνώστου προελεύσεως, αν και όχι αγνώστου ιδιοσυγκρασίας και εφαρμόζεται αποκλειστικά από εξουσιαστή προς εξουσιαζόμενο.

Ακολουθεί παιδικός διάλογος παράδειγμα ψυχοσύνθεσης οπαδού, αν και το θέμα έχει ήδη καλυφθεί από τον τίτλο!

- Καλά ρε τι καραμπινάτο οφσάιντ ήταν αυτό που έβαλες;
- Ποιο οφσάιντ; Εκείνο που είχες βάλει εσύ το 1996 το ξεχνάς;
- Ε, το σημερινό έβγαζε μάτια.
- Αυτοί ισοφάρισαν με πέναλτι, το είδες;
- Το είδα. Ο επιθετικός είναι στο νοσοκομείο. Έχει σπασμένο καλάμι. Το είδες εσύ;
- Άξιζα να κερδίσω; Αυτό έχει σημασία!
- Όχι το να κερδίζει αυτός που βάζει τα περισσότερα γκολ;
- Μα περισσότερα έβαλα. Τι λες;
- Ναι αλλά με οφσάιντ!
- Είδες πόσα φάουλ σφύριξε ανάποδα; Αν τα σφύριζε σωστά θα είχα βάλει πεντάρα.
- Ναι; Δεν το πρόσεξα. Αλλά και το γκολ σου λάθος σφύριγμα ήταν.
- Έπρεπε ή δεν έπρεπε ο τερματοφύλακας να φάει κόκκινη;
- Το οφσάιντ δεν ήταν οφσάιντ;
- Εγώ έχω πρόεδρο με κάτι απίδια να! Που ρίχνει λεφτά!
- Της ομάδας είναι ρε φίλε τα λεφτά που ρίχνει, δεν είναι δικά του.
- Τι λε' ρε άσχετε; και ποιανού είναι η ομάδα;
- Καλά. Το ότι ρίχνατε πέτρες στον διαιτητή πώς σου φάνηκε;
- Ρε είδες τι σφύριζαν οι πουλημένοι;
- Τι σφύριζαν ρε φίλε; Αυτός που έσπασε το πόδι του συναδέλφου του στη φάση του πέναλτι δεν πήρε καν κάρτα.
- 50 ανάποδα φάουλ σφύριξε!
- Δηλαδή σωστά πετάγατε πέτρες;
- Άσε ρε τον πουλημένο...
- Γκολ οφσάιντ σου μέτρησε στο 5ο λεπτό. θα το σφύριζε αν ήταν πουλημένος;
- Ναι ε; Πόσα πρωταθλήματα έχεις ρε;
- Μα τι σημασία έχει αυτό τώρα; Εγώ είμαι Απόλλων.
- Ε πάρε όσα έχω και μετά μίλα!

Συμπέρασμα: Αν προσπαθήσεις να συζητήσεις με έναν οπαδό για κάποιον της ομάδας του που βγήκε από το παιχνίδι, πήγε στα αποδυτήρια, επέστρεψε με αλυσοπρίονο και έκοψε το πόδι του αντίπαλου, αυτός θα σε πει προβοκάτορα. Επομένως, ποια είναι η απάντηση στο ερώτημα της φωτογραφίας; 
Μάσησε πάλι την καραμέλα και ξεστόμισε την φταινεπανταοιάλλοι ατάκα για πολλοστή φορά. Στην πραγματικότητα την έχει πει για όλλες τις σχέσεις ή τις περίπου σχέσεις που έχει κάνει.

- Δεν αντέχω άλλο! Έχω μαλακομαγνήτη!
- Αλήθεια ρε φίλη; Τι έγινε πάλι;
- Ρε συ δε θα πιστέψεις τι έκανε ο δικός μου!
- Ποιος; Ο Στέφανος;
- Πού τον θυμήθηκες αυτόν; Αυτός ήταν πριν τρεις μήνες!
- Καλά λες μωρέ. Ο Γιώργος ε;
- Α καλά! Ο Σπύρος ρε φίλε! Πού ζεις;
- Α ναι μωρέ, ο Σπύρος. Σόρυ, ξεχνάω εύκολα ονόματα.

Άκου να δεις κουκλίτσα μου! Μια δυο τρεις, οι συμπτώσεις έχουν ένα τέλος. Αν όντως προσελκύεις μόνο μαλάκες, δε μπορεί να φταίνε αυτοί. Ο μαλάκας θα πάει όπου μπορεί. Όπου βρει ανοικτές τις πόρτες που εσύ μάλλον έχεις ορθάνοικτες. Αν μπορούσε να πάει παντού, κάτι θα άξιζε. Γιατί είναι άλλες που τους καταλαβαίνουν από μακρυά. Δεν είναι λοιπόν τιμή σου να κουνάς τη σημαία του μαλακομαγνήτη. Αν έλκεις μόνο μαλάκες, δεν είσαι ικανή να έλξεις κάτι φυσιολογικό. Εκτός αν πιστέψουμε πως δεν υπάρχουν φυσιολογικοί. Όμως για σκέψου λίγο... Όλες οι φίλες σου έχουν τον ίδιο μαγνήτη; Καλή ερώτηση ε;

Κάτι ακόμη εγωκεντρικούλα μου... Δεν κινούνται όλα γύρω από εσένα. Δε στέκεσαι ακίνητη κι έρχονται όλοι σε σένα. Κακώς το αντιλαμβάνεσαι έτσι. Πας και συ σ' αυτούς. Επομένως, σίγουρα κάποιες φορές δεν είσαι ο μαγνήτης αλλά το υπόθεμα του πεδίου. Όταν συμβαίνει αυτό, εισβάλεις εσύ στη ζωή τους. Δεν έρχονται εκείνοι στη δική σου. Μη σου πω λοιπόν πως χρωστάς και μια συγνώμη για όση αναστάτωση προκάλεσες. Γιατί και ο μαλάκας μπορεί να βρει κάποια που τηρεί τα κριτήριά της και περνάει καλά μαζί του. Κάποια που τον ανέχεται. Θες να την κοσμήσεις με το ίδιο επίθετο; Πες την όπως θες. Αλλά για κάθε έναν φαίνεται να υπάρχει κάποια. Και για κάθε κάποια. Εκτός από εσένα ίσως...

Αν λοιπόν κανένας δε σου βγαίνει, ή μάλλον σου βγαίνει ανάποδος, εσύ είσαι που πρέπει να αλλάξεις. Γιατί ακόμη κι αν ο μαλάκας γίνει σωστός, δεν θα τον έλκεις πλέον. Απλή φυσική. Αν θες να έλκεις άλλους, γίνε πρώτα άλλη!

Καλά γνωρίζουμε πως το ίδιο ισχύει και για εκείνον όταν παραπονιέται συνεχώς πως δε μπορεί να βρει μια κανονική γυναίκα. Απλώς δεν χρησιμοποιεί αυτή την εκνευριστική καραμέλα και γι αυτό στο παράδειγμα, οι φτυαριές πέφτουν σ' εκείνη... Σόρυ κορίτσι! Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με το φύλο σου. Το αντίθετο! Και να σου πω και κάτι; Αν στείλεις ένα κειμενάκι που τα χώνεις σ' εκείνον εμείς θα το ανεβάσουμε! Εγγυημένα. Μετά βέβαια, το ίδιο κείμενο μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου, επειδή πάντα ισχύει ο πρώτος νόμος του φτυαριού. Αυτός που επισημαίνει με το σκιτσάκι του ο υπέρτατος σκιτσογράφος μας, ο Fty-Armar!



Ζει ανάμεσά μας. Κινείται σε όλα τα κοινωνικά δίκτυα και κρατάει κιτάπια εσόδων-εξόδων. Εκεί μέσα υπάρχουν δίστηλα όπου αριστερά είναι γραμμένα τα likes, τα retweets, οι φατσούλες και τα σχόλια που έχει μοιράσει. Δεξιά, όσα έχει δεχτεί. Έχει μια σελίδα για κάθε ψηφιακό του φίλο ξεχωριστά. Και πασχίζει να δημιουργήσει μηδενικό ισολογισμό εισερχόμενων και εξερχόμενων αντιδράσεων. Κρατάει και ζυγαριά. Ένα σχόλιο αξίζει τόσες φατσούλες. Μια καρδούλα, τόσα like.

Αν σχολιάσεις μια ανάρτησή του, μετά από λίγα λεπτά θα δεις σχόλιό του σε μια δική σου, ακόμη κι αν έχουν περάσει πολλές ημέρες απ' όταν ανέβασες κάτι. Δεν βρίσκει μπροστά του δηλαδή την ανάρτηση και του κάνει εντύπωση. Μπαίνει στο προφίλ σου και την αναζητά. Αν του στείλεις ένα χεράκι, ή μια φατσούλα, θα πράξει ανάλογα. Αν κάνεις retweet μια αστεία φράση που αντέγραψε και σ' έκανε να γελάσεις, θα βρει στα γρήγορα ένα δικό σου τιτίβισμα και θα το ριτουϊτάρει. Κι ας ήταν μπούρδα επειδή το έγραψες μεθυσμένος. Το παθαίνει αυτό, γιατί βιάζεται. Ποθεί τον μηδενικό ισολογισμό και αισθάνεται γυμνός αν δεν τον πετύχει.

Αυτή του η συμπεριφορά, δεν είναι ζήτημα ευγένειας. Υποκινείται από τον φόβο πως αν τώρα δεν σου δώσει, την επόμενη φορά δε θα πάρει. Λίγο τρομακτικό έτσι; Σίγουρα οι ψυχασθενείς πρέπει να αντιμετωπίζονται με στοργή, ως άρρωστοι. Αν όμως θες να τον ξεφορτωθείς χωρίς να τον διαγράψεις, υπάρχει λύση. Πόσταρε αυτή την ανάρτηση στο κοινωνικό δίκτυο που τον συναντάς. Κακό;
Τη συναντάς που λες και χαιρετάς με κάποιον από τους τρυφερούς τρόπους που συνηθίζεις. Στην αρχή μπορεί όλα να μοιάζουν κανονικά. Αλλά δεν είναι! Απλά σου δίνει το χρόνο σου. Μερικά δευτερόλεπτα. Αν περάσουν, καταλαβαίνεις πως κάτι τρέχει. Ίσως μοιάζει διαφορετική αλλά δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Φέρεται κάπως. Και συνειδητοποιείς πως κάτι δεν παρατήρησες. Κι αρχίζεις τις sos ερωτήσεις:

- Καινούρια μπλούζα;
- Όχι!
- Καινούρια φουστίτσα;
- Καλά είσαι τελείως χρυσόψαρο. Την περασμένη εβδομάδα την είχα βάλει.
- Καινούριο άρωμα;
- Καλά, ακόμη δε γνωρίζεις τα αρώματά μου;
- Τότε τι;
- Έλα πες... Δεν παρατηρείς τίποτα; Δεν έχει αλλάξει τίποτα πάνω μου;
- Δεν ξέρω ρε αγάπη ίσως... τι;
- Άνοιξα έναν τόνο το μαλλί μου... (με κάπως ύφος)

Από την αντίδρασή σου εκείνη τη στιγμή, θα εξαρτηθούν πολλά! Υπάρχουν τρεις περιπτώσεις...

1. Αντιδράς λες και είχες να την δεις έξι μήνες κι εκείνη ήταν εσώκλειστη σε γυμναστήριο. Σωστή αντίδραση!
- Ωχ! Μπράβο ρε μωρό μου! Τι λες τώρα! Πολύ σου πάνε! Πώς δεν το πρόσεξα; Αν και κατάλαβα πως κάτι πολύ διαφορετικό προς το καλύτερο έχεις σήμερα πάνω σου! Αλλά νόμιζα πως έτσι μου φαινόταν γιατί σήμερα σε αγαπώ ακόμη πιο πολύ!

2. Αντιδράς χλιαρά αλλά με τρόπο. Όχι τελείως λάθος. Θα το ανεχτεί.
- Α ναι; Δεν πολυφαίνεται, αλλά ωραίο. Ότι και να κάνεις μωρό μου θα είσαι μια κούκλα.

3. Αντιδράς με ειλικρίνεια. Αιτία χωρισμού!
- Ε εντάξει ρε μωρό μου, ένας τόνος είναι, δεν το κατάλαβα.
- Και τι; Δε θα μου πεις τίποτα; Σου αρέσουν;
- Μα δεν παρατηρώ τη διαφορά, ψέματα να πω;
- Καθόλου δε με παρατηρείς. Νομίζω δε με θες πια. Σημασία δε μου δίνεις;
- Μα τι λες τώρα ρε αγάπη;
- Αυτό που σου λέω (εν μέσω λυγμών).

Σ' εκείνον θα πούμε καλή τύχη και να παρατηρεί όσο μπορεί. Γιατί το έχει ανάγκη.

Σ' εκείνη να πούμε πως αν θέλει εκείνος να παρατηρεί πως το μαλλί άλλαξε έναν τόνο ή κόντυνε μισό πόντο, θα πρέπει να του πειράξει το DNA αφού είναι γνωστό πως στα μάτια του άντρα, οι 1000 αποχρώσεις του ξανθού, είναι απλά ξανθό.


Είναι άξιο απορίας το πως κάποια τραγούδια βρίσκουν τον δρόμο τους στα ηχεία των ρακομελάδικων και στα στόματα χιλιάδων επί χιλιάδων "κουλτουριάρηδων" και "ψαγμένων" ανθρώπων. Ένα από αυτά τα τραγούδια είναι και το Εν λευκώ της Νατάσας Μποφίλιου, που, για πολλούς, είναι ένα κομμάτι με νόημα, πάθος, ένταση και αλήθειες. Ετοιμαστείτε να γειωθείτε. Δεν είναι. Συνθετικά είναι Ο.Κ, η ενορχήστρωση παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον, αλλά γρήγορα γίνεται προβλέψιμη ερμηνευτηκά, δεν είναι κάτι που θα έπρεπε να μας εκπλήσσει, και στιχουργικά προσβάλει. Δεν αναφέρομαι στις προθέσεις των δημιουργών. Επαγγελματίες είναι. Κάπως πρέπει να ζήσουν και αυτοί. Αναφέρομαι στους χιλιάδες επί χιλιάδες που όταν λες ότι το κομμάτι δεν είναι και κάτι σπουδαίο, σε κοιτούν λες κι έβρισες τον παντοδύναμο Θεό τους.

Θα δείτε τι θα πάθετε ρε. Είναι να μην πέσει κάτι στην υπόληψη του Φτυαριού.

Θα κάνω μία απλή ανάλυση των στίχων. Δεν το παίζω ειδικός. Δεν είμαι. Η οπτική θα είναι όσο πιο αντικειμενική γίνεται και θα μπει στο παιχνίδι η κοινή λογική.

Let's Go!

Πρώτο Κουπλέ:
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
Γιατί τα βράδια κρύβεστε στο γκρίζο;
Βλέπω στο άσπρο σας την προβολή μου
και το μετά απ’ το μετά γνωρίζω
Αν είχα θάρρος για να πω το "έλα"
τώρα δε θα `χα τη φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα `ταν άσπρη η τρέλα

Αν είχε σώμα θα `ταν πάλι ψέμα          

Κοίτα τα χέρια πως γυρνούν στον τοίχο
σαν να χορεύουνε με τη σιωπή μου
κι εγώ που χρόνια γύρευα το στίχο
που θα εξηγήσει τη βουβή ζωή μου
μεταμφιέζω τη σιωπή σε λέξη
και τη χαρίζω σ’ όποιον μου εξηγήσει
να `χει το μέλλον μου να επιλέξει
ποιο παρελθόν μου θα ξαναγυρίσει...


Μπορείς άνετα να καθορίσεις την ηλικία αυτού που ταυτίζεται με το κομμάτι από τους πρώτους στίχους. Πάνω από 35. Τουλάχιστον. Και αν δεν είναι, τόσο νιώθει. Επίσης, μπορείς πολύ εύκολα να διαγνώσεις ήπια μορφή κατάθλιψης. "Βράδια", "Γκρίζο", "Βουβή ζωή μου", .Μία γενική αίσθηση ανικανοποίητων "θέλω". Συμπεραίνω το εξής: μιλάμε για έναν άνθρωπο που, ενώ πίστευε ότι είχε την ικανότητα, δεν μπόρεσε να καταφέρει αυτά που θεωρούσε ότι του αξίζουν, διότι κάποιοι δεν του ανταπέδωσαν συναισθήματα...

Ρεφρέν:

Τίποτα σημαντικό.
Ζω μονάχα εν λευκώ...


Εδώ ο στιχουργός μας μιλάει για μία ζωή λευκή, χωρίς λεκέδες από άλλα χρώματα να την κάνουν πιο ενδιαφέρουσα. Ωστόσο, το λευκό προκύπτει αν αναμίξεις όλα τα χρώματα μαζί. Οπότε άκυρο και αυτό.

Δεύτερο Κουπλέ: 
Λευκή μου τύχη και λευκή ζωή μου
καλά τα λεν οι έγχρωμοί μου φίλοι
το πρόβλημά μου η υπερβολή μου
κι ό,τι αργεί απάντηση να στείλει
Αν είχε θάρρος να φανεί ο λόγος
τώρα δε θα `τανε φωτιά στο αίμα
Αν είχε χρώμα θα `ταν άσπρο ο φόβος
Αν είχε σώμα θα `ταν σαν κι εμένα.

Αν σ’ αγαπούν να μάθουν να το λένε
κι αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις
κι αν θες να δεις τ’ αληθινά να καίνε
πρέπει στο ύψος της φωτιάς ν’ ανέβεις.

Και σε λυπούνται που δεν το `χεις νιώσει
κι εσύ λυπάσαι που το ξέρεις πρώτος
και που κανείς δεν είχε λάβει γνώση
πως η σιωπή σου ήταν χρόνια κρότος.

Δικαίωμά μου να ποντάρω λίγα
Δικαίωμά μου να πηγαίνω πάσο
κι εκεί που λένε πως ποτέ δεν πήγα
εγώ δεν πρόλαβα να το ξεχάσω
Κι όποιος ρωτήσει γιατί πάντα φεύγω
μ’ αυτό τον τόνο του λευκού στο βλέμμα
του λέω μια φράση σαν να υπεκφεύγω
με μια ελπίδα να `ναι σαν κι εμένα...


Οι έγχρωμοί σου φίλοι λένε ότι το πρόβλημά σου είναι η υπερβολή σου (έγχρωμοι επειδή οι ζωές τους είναι πιο ενδιαφέρουσες υποθέτω) και ότι υπεραναλύεις τα πάντα και καταλήγουν να γίνονται φωτιές στο αίμα και άλλα τέτοια περίεργα. Κάτσε και θα δεις τον λόγο που δεν υπεραναλύεις τίποτα. 

Αν αγαπούν να μάθουν να στο λένε; Γιατί; Στο χρωστάει κανείς; Αν ναι, από πότε; Το Φτυάρι το ρωτήσατε; Η αγάπη είναι δημιούργημά μας. Ονομάζουμε ένα σύνολο συμπεριφορών "αγάπη", χωρίς κανένα λογικό υπόβαθρο, ο καθένας το δικό του, και μετά απαιτούμε να μας συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο. Κάτι δεν ακούγεται σωστό. 

Αν δε στο πουν να μάθεις να το κλέβεις; Όχι. Απλά όχι. Τα νεύρα μου. Δεν ξέρω από που να αρχίσω. Όλα είναι λάθος. Δεν χρειάζονται όλα αυτά. Κανείς δεν χρωστάει τίποτα σε κανέναν. Κάποιοι άνθρωποι επικοινωνούν καλύτερα από κάποιους άλλους και σε συνδυασμό με μία, άνω του μέσου όρου, αντίληψη, καταλαβαίνουν ποιοι μπορούν και ποιοι όχι. Αν δεν υπάρχει η κατάλληλη επικοινωνία, φεύγεις ή απλά μετασχηματίζεις τις σχέσεις σου με τέτοιο τρόπο ώστε ο καθένας να έχεις την απόσταση που πρέπει.

Και αν θες να δεις τ'αληθινά να καίνε πρέπει στο ύψος της φωτιάς να ανέβεις; Δηλαδή, αν θες να ζεις τα συναισθήματά σου, πρέπει να αναγκάζεις τους άλλους να εκφράζουν τα συναισθήματά τους; Κάτι τέτοιο καταλαβαίνω. Διορθώστε με αν κάνω λάθος.

Καλά, το τρίτο κομμάτι μου θυμίζει "Ναι, ναι α μπράβο, ύστερα, ακούς , μόλις είπανε, είπανε αυτοί ότι ότι ότι όχι δεν θέλαμε να γίνει το παιχνίδι ε και μεις ύστερα είπαμε...". Αυτό ακριβώς, τίποτα άλλο.

Δεν μπορώ άλλο. 

Εν τέλη, τον θεό σας θίγω. Θίγω εσάς. Ο θεός σας είναι ο εαυτός σας. 1+1=2.

Δεν υπεραναλύεται τίποτα. Δεν μπορείτε να υπεραναλύσετε τίποτα. Η πραγματικότητα είναι ότι προσπαθείτε να βρείτε πληροφορίες για το τι έχει πάει τόσο σκατά στην ζωή σας και δεν είστε αυτό που ονειρευόσασταν όταν ήσασταν μικροί και καταλήγετε να κάνετε κύκλους γύρω από το εαυτό σας, πέφτοντας σε μία άβυσσο. Και όλα αυτά επειδή είστε αυτάρεσκοι. Επειδή δεν σας νοιάζει να δείτε την πραγματικότητα. Υιοθετείτε μία άποψη σε αυτό που σας βολεύει. 

Μόνο δικαιολογίες είστε ρε. Πάντα οι άλλοι φταίνε. Και ποτέ δεν μπορέσατε να αντιμετωπίσετε αυτούς που έχουν αντίθετη άποψη με εσάς. Μπορεί να ξεφεύγω του αρχικού θέματος αλλά πρέπει. Τέτοιους τρόπους σκέψεις πρέπει να τους εκτελούμε την ώρα και την στιγμή που τους πετυχαίνουμε. Μόνο κακό μας έχουν κάνει.
Ένας απλός Αναπτήρας που σπινθηρίζει αδιακρίτως ανάβοντας φωτίτσες, σκέφτηκε έναν φρεσκοαπολυμένο να ανοίγει κουβέντα για τον στρατό και έσβησε ήδη. Κούραση.

Η θητεία στο ελληνικό στρατό κάθε άλλο παρά έχει σχέση με τη φωτογραφία. Βαράς προσοχές, περπατάς σα μαριονέτα, κάνεις κακής ποιότητας γυμναστική κάθε ξημέρωμα, τεντώνεις κουβέρτες, γυαλίζεις άρβυλα, ξελαρυγγιάζεσαι φωνάζοντας το όνομά σου στον ανώτερο και άλλα τέτοια ανούσια, αλλιώς τιμωρείσαι. Ενώ θα μπορούσες να μαθαίνεις να πολεμάς. Στον ελληνικό στρατό, το μόνο που δε μαθαίνεις, είναι πόλεμο.

Υπάρχει ωστόσο ένα ποσοστό όσων υπηρέτησαν που ισχυρίζεται πως πέρασε ωραία. Και το πιστεύει. Αυτοί, εκτός από βαρετοί, είναι κι εκνευριστικοί. Μιλάνε για τη θητεία τους με νοσταλγικό ύφος λες και βρέθηκαν για πολλούς μήνες σε μια ωραία κατασκήνωση όπου γούσταραν να χάνουν τον χρόνο τους, χωρίς να πληρώνονται, στα όσα ανούσια περιγράφονται ή υπονοούνται στην προηγούμενη παράγραφο. Πρόκειται για υποκείμενα ψυχιατρικής μελέτης.

Μέσα σε μια αντροπαρέα, η κουβέντα για τη θητεία, μοιάζει με εκείνες πεντάχρονων που πρωτοπήγαν νηπιαγωγείο:
- Εγώ μπορώ να κάνω αυτό με τα δάκτυλα.
- Κι εγώ μπορώ. Να! Κοίτα.
- Ναι αλλά εγώ κάνω και ανάποδη τούμπα.
- Μμμ σιγά. Κι εγώ κάνω.
Ε κάπως έτσι είναι και οι κουβέντες για το στρατό. Αλλά με λιγότερο ενδιαφέρον.

Τέλος, μέσα σε μια μεικτή παρέα, οι αναμνήσεις ενός άντρα γύρω από τη θητεία του, είναι για τις γυναίκες τόσο βαρετές όσο είναι για τους άντρες οι αναμνήσεις της γυναίκας από την τελευταία επίσκεψή της στο κομμωτήριο, το νυχάδικο ή το καλλυντικάδικο. Τι δεν το ήξερες; Κόψ' το. Δε θα εντυπωσιάσεις καμία.
Ας πούμε πως είσαι ξεχασμένος στον Άγιο Δομίνικο για τα γυρίσματα του Survivor. Αφού λοιπόν έχουν περάσει μήνες, στην ομάδα έχει σταματήσει η εμμηνόρροια, χάσατε όλοι μαζί κάπου 100 κιλά και έχετε κάθε μέρα διάρροια από τις καρύδες, κερδίζετε μετά από 10 συνεχόμενες ήττες το αγώνισμα. Ένα πιάτο με φράουλες βουτηγμένες σε λαχταριστή σαντιγί και βρεγμένες με σιρόπι είναι δικό σου.

Ακολουθεί ζντο με αστεία συνθήματα, κάτι σκέρτσα στις κάμερες και φαντασία. Εσύ στην Τατιάνα, μετά στο Wacken headliner και τέτοια. Τα ξεχνάς όλα αυτά γρήγορα και τρέχεις να χλαπακιάσεις.

Και τότε, ο κόσμος όλος γκρεμίζεται κάτω από τα πόδια σου. Εν μέσω πανηγυρισμών και κακιών προς τον συμπαίκτη που δε συμπαθείς, η πιατέλα γλυστράει και αρχίζει μια πτώση σε αργή κίνηση καταλήγοντας σε ένα βουναλάκι σκατά. Οκ, σκατά διάρροιας. Δεν είναι βουναλάκι. Είναι όμως κάτι που θα ζήλευε και ο Μπαμπινιώτης. Η στιγμή που στον πεινασμένο αποκαλύπτεται τρισδιάστατη η ερμηνεία της φράσης "σκατά με φράουλες!" Και σαντιγί! Και σιρόπι! Τότε, πεινασμένος όσο ποτέ, αναρωτιέσαι αυθόρμητα κάτι. Για πες...

Τις τρως;

Τότε γιατί όταν σε ρωτάνε γιατί ψήφιζες αυτούς που μας έφεραν ως εδώ, απαντάς αβίαστα πως γνώριζες τι έκανες αλλά αποφάσισες να ψηφίσεις "τα λιγότερο σκατά";













Ας εκφράσουμε όλοι την μικρή ή μεγάλη δυσαρέσκιά μας για κάποιες στάσεις ή συνήθειες στο σεξ. Λίγο ή πολύ, όλοι έχουμε κάτι που αν μπορούσαμε θα προσπερνάγαμε έτσι ώστε να φτάναμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα μία ώρα αρχύτερα, καθώς πολλά από αυτά μας ξενερώνουν. Οι συνήθεις ύποπτοι είναι οι γυναίκες διότι, όπως και να το κάνουμε, είναι πιο περίπλοκες από εμάς τους άντρες. Ωστόσο, θα δεις και εσύ φίλε ότι κάποιες καταστάσεις είναι απλά ανυπόφορες και ανούσιες.

Εξαιρείται το σεξ των πρώτων μηνών μίας σχέσης. Εκείνη την περίοδο το πάθος υπερτερεί της συνήθειας και αγνοούνται τα τυχόν λάθη που γίνονται. Θα αγνοήσουμε και τις πρώτες μας φορές γιατί δεν ξέραμε πως και τι.

Νούμερο Ούνο. Ιεραποστολικό: Αυτή η στάση είναι ωραία όταν είσαι στις αρχές μιας σχέσης ή όταν κάνεις για πρώτη φορά σχέση. Οι προχωρημένοι ξέρουν πως πρόκειται για μια υποτονική στάση, χωρίς καθόλου ένταση, ή τουλάχιστον δεν συγκρίνεται με την ένταση των υπολοίπων στάσεων, βολική μόνο για τον άντρα. Αν τελειώσει η πράξη σε αυτήν την στάση, το σκηνικό είναι το εξής:
ένας ιδρωμένος άντρας βογκάει στο αφτί της γυναίκας καθώς εκείνη προσποιείται οργασμό. (Βλέπε αντίστοιχο άρθρο από Αναπτήρα.) Η γυναίκα μάλλον θα ήθελε να τελείωνε σε Doggy Style ή σε Cowgirl.
Νούμερο Ντούο (και υπονοούμενο). Κουταλάτο: Αν μπορούσες να δεις τον εαυτό σου εκείνη την ώρα, θα καταλάβαινες τι πάει στραβά. Πασχίζεις να ισορροπήσεις στο μισό μπούτι σου μπας και πετύχεις την ιδανική διείσδυση, με αποτέλεσμα να πιάνεσαι, και όταν πας λίγο να κάτσεις σωστά, να στραβώνει το πέος. Σεξ κάνουμε, όχι yoga. Συν του ότι και οι δύο προσπαθείτε να κρατήσετε τα πόδια σας σε μία περίεργη στάση διάστασης των προσαγωγών με λυγισμένα γόνατα και κολλητές πατούσες. Από την φύση της αυτή η στάση σε κάνει να θέλεις κιάλλο.
Νούμερο Τρία. Στα όρθια. Ωραίο για μια ξεπέτα στην κουζίνα, στο μπάνιο, στον διάδρομο, στα αποδυτήρια και όπου αλλού θέλετε να παρθείτε εκείνη την ώρα. Όλα τα παραπάνω έχουν έναν κοινό παράγοντα, τον περιορισμένο χρόνο. Αν κάτσεις πάνω από δέκα λεπτά σε αυτήν την στάση και δεν είσαι το παιδί λάστιχο, μάλλον θα έχεις πρόβλημα.
Νούμερο Κουάτρο. 69. Αν το 69 ήταν αυτοκίνητο, το τιμόνι θα ήταν στην θέση του οδηγού, τα πεντάλ στην θέση του συνοδηγού και ο λεβιές ταχυτήτων στο πορτ παγκάζ. Έχει πλάκα να προσπαθείς αλλά ποτέ δεν το ευχαριστιούνται και οι δύο. Δεν μπορείς να εστιάσεις κάπου. Ή θα κάνεις καλά, ή θα ζεις αυτό που σου κάνουν και θα υπολειτουργείς.

Θα ήθελα να ακούσω τις δικές σου απόψεις. Σαν αρθρογράφος του Φτυαριού δεν έχω αρκετή εμπειρία. Καταλαβαίνεις. Θα επανέλθουμε με στο θέμα με part 2 σύντομα. 
             

Εσύ ποια νομίζεις πως είναι η χειρότερη;

Ιεραποστολικό
Κουταλάτο
Στα όρθια
69
Other
Για πες...:
Copyright © 2013 Το Φτυάρι